Dzisiaj na historii nie było nauczycielki, ale zrobili zastępstwo, co się bardzo rzadko zdarza. No i przyszedł taki starszy pan, elegancki, w koszuli i krawacie. Czasem go widuję na korytarzach, ale nigdy nie miałam z nim lekcji. No i zaczął w klasie mówić po angielsku, chociaż historię mamy normalnie po francusku, był bardzo zdziwiony, że go dali nam na zastępstwo. Zauważyłam, że niesamowicie pięknie mówi po angielsku i zaczęłam podejrzewać, że jest z Wielkiej Brytanii. Mówił o wojnie austriacko pruskiej i w pewnym momencie opowiedział o jakimś dowódcy zesłanym do Londynu i przy okazji wspomniał, że sam jest z Londynu. Prawdziwy anglik i to z Londynu, po prostu łał. To miła odmiana po tych wszystkich ludziach, których ojczysty język to nie jest angielski i po tych mówiących amerykańskim akcentem. Jest ogromna różnica i cały czas mogłabym słuchać jak mówi. U mnie angielska sekcja składa się w połowie z jakichś amerykano belgów, amerykano włochów, a w drugiej połowie z irlandczyków i szkotów, dlatego nie mam szansy codziennie słuchać prawdziwego, angielskiego akcentu. Miałam co prawda w drugiej secondera (czyli chyba ósmej u was) taką szaloną Angielkę, która miała bzika na punkcie Anglii, Jasia Fasoli, królowej i na punkcie wszystkiego, co angielskie, ale to dawno było