W ogóle fajnie dzisiaj było, bo kręcimy film o życiu osoby z urazem szczęki, która chce się zabić łyżką po umyciu nią zębów, dwie pielęgniarki niosą ją do szpitala polowego w namiocie, a na końcu myślą, że doznała ran w walce i dostaje order, którym zabija siebie i wszystkich innych (niekoniecznie akurat w tej kolejności). Kręciłyśmy kiedyś już kawałek filmu i ja tam grałam, ale wyszłam tak okropnie z moim aktorstwem, że przysięgłam sobie, że już nigdy nie zagram i będę tylko filmować, bo to mi znacznie lepiej wychodzi. O dziwo dzisiaj wyszłam świetnie (byłam jedną z pielęgniarek i miałam wspaniałe przebranie). Polecam kręcenie filmów, bo to jest idealny sposób na nudę, niestety jest pełno roboty z wymyślaniem fabuły, pisaniem dokładnego scenariusza, a potem jakoś tego sklejanie, dawanie muzyki… A filmowanie jest okropnie wyczerpujące, bo każdą scenę trzeba powtarzać pełno razy, ciągle coś zmieniać, szukać dobrego miejsca, z którego najlepiej się filmuje. Chciałabym wam kiedyś pokazać ten film, bo niezle nam idzie, jestem dumna z dzisiejszego postępu, ale trochę się stresuję, bo jutro będziemy kręcić na dworze, a tam to gorzej niż w środku, bo może wiatr być, deszcz, słońce ze złej strony… W każdym razie to świetna zabawa