UWAGA!!! NIECH KAŻDY FAN WOJOWNIKÓW KTÓRY TO WIDZI WEJDZIE W TEN WPIS!!!
wiem, wiem jestem bardzo bardzo nachalna ale…
ktoś przeczyta? plis

[…] Zwinna ciemna sylwetka przemknęła przez zarośla niczym zając. Oświetlały ją jedynie delikatne promienie zachodzącego słońca, które zniżało się za horyzont. W lesie zaszumiało, chłodny wiatr wieczoru pory spadających liści przeszył futro polującej kotki do tego stopnia, że aż zadrżała i zjeżyła futro na karku. Jej błyszczące niczym szmaragdy oczy bacznie obserwowały blado rudą nornicę węszącą wśród traw. Przycupnęła pod krzewem jeżyny kładąc uszy wzdłuż czarnego futra i przybierając pozycję łowiecką. Wyczekiwała odpowiedniego momentu, a gdy w końcu nastał z impetem rzuciła się na stworzenie odsłaniając błyszczące niczym stal pazury. Zwierzątko w ostatniej chwili dało susa w krzewy, pozostawiając kotkę jedynie z kępką futra między pazurami. Rozwścieczona wojowniczka pognała za zdobyczą w dół zbocza gdzie teren z górzystego i zalesionego stopniowo przechodził w odsłonięte wrzosowiska, na których wiatr wiał ze zdwojoną siłą. W końcu, z ciężkich chmur zaczęły spadać lśniące niczym diamenty krople, a już po chwili dało się słyszeć grzmoty oraz zauważyć na niebie trzaskające, błyszczące pioruny. Kotka jednak cały czas goniła zwierzynę jakby nie przeszkadzały jej strużki wody ściekające z jej futra. Wreszcie sprawnym skokiem powaliła na ziemię swoją ofiarę i wgryzła się w jej kark tym samym ją zabijając. Usatysfakcjonowana chwyciła nornicę w ostre niczym skały zęby. Chciała kierować się do obozu lecz gdy podniosła wzrok ujrzała sylwetki trzech kotów; zapewne patrol klanu Wrzosu. Pierwszy z nich, barczysty wojownik o ciemnoszarym plamistym futrze patrzył na nią groźnie błękitnymi oczami podobnie jak drugi wojownik z patrolu, biały kocur. Trzeci natomiast nie wyglądał na więcej niż 8 księżyców, był małym jasnobrązowym wyrośniętym kociakiem, jednak w jego bursztynowych oczach było tyle grozy jakby szedł na bitwę. Gdy kotka zdała sobie sprawę z tego iż przekroczyła granicę, zjeżyła futro i zaczęła się wycofywać mając nadzieję na uniknięcie nieprzyjemnej potyczki. Martwa nornica należąca do obcego klanu nadal zwisała z jej pyska co masywny szary wojownik zauważył i podszedłszy bliżej do kotki i wysunąwszy ostre jak szpilki kły oraz pazury spojrzał na nią wyzywająco.
– Polujemy sobie na cudzym terenie, hę? – mruknął – Klan Lodu aż tak nas lekceważy? Nie zna jeszcze naszej siły, ale pozna, i to szybciej niż im się wydaje – po czym zamachnął łapą z wyciągniętymi pazurami wprost na pysk młodej wojowniczki […]