Tym razem recenzja dotyczy albumu zespołu Muse – Origin of Symmetry.

Płyta zaczyna się od New Born, które konkuruje o bycie najlepszą piosenką albumu. Szczerze mówiąc trudno mi znaleźć problem do czegokolwiek, każdy instrument ma tu swoje momenty. Znajduje tu się wiele dobrych riffów zarówno na basie jak i gitarze elektrycznej. Solo jest krótkie ale pełne energii.

Kolejne jest Bliss opowiadające o chęci powrotu do swojej młodości, ale nie robiące tego w żaden cliche ani zbyt oczywisty sposób. Główne motywy syntezatorowe oraz gitarowe są po prostu rozkoszne (zgodnie z tytułem piosenki). Śpiew również jest mocnym punktem tego utworu.

Po szaleńczym Space Dementia, w którym Matt Bellamy chwali się swoimi umiejętnościami gry na pianinie, kolejne jest Hyper Music. Jest to przeciwieństwo Bliss, zamiast nostalgii uderza w nas nienawiścią i ciężkością.

Kolejne jest Plug In Baby, które dla mnie jest idealną piosenką, razem z pierwszymi dwoma z tego albumu. Do tego utworu można wręcz zamknąć oczy i odpłynąć w jego dźwiękach i emocjach. Tutaj również na wyróżnienie zasługuje gitara, a szczególnie główny riff.

Uwielbiam również kolejną piosenkę, Citizen Erased za swoją emocjonalność, ale po nim dla mnie album traci rozpęd i nie ma już tak dobrych momentów jak w pierwszej połowie. Warto jednak zauważyć wspaniały cover jakim jest Feeling Good. Zespół zrobił to całkowicie w własnym stylu.

Ostatecznie dałbym temu albumowi ocenę 9/10
Definitywnie warto słuchać, znajdują się tu najlepsze piosenki całej dyskografii Muse. Każdy członek zespołu się tu napracował i dostarczył wysokiej jakości piosenki, pełne dobrych melodii i oryginalnego, space rockowego nastroju. Nawet jeśli druga połowa nie dorównuje pierwszej, to po prostu przez to, że pierwsza jest idealna.