Jest wieczór… Moja siostra, babcia i kuzynka oglądają film więc stwierdziłam że przecież nie będę tak siedzieć i też coś obejrzę… No i włączyłam… Przez całe swoje życie obejrzałam mnóstwo filmów, szczerze? Myślę że można je liczyć w setkach… Widziałam dużo filmów tego typu ale w żadnym nie dotrwałam na dłużej niż 30 minut… A ten obejrzałam cały… I nigdy przez całe swoje życie, na żadnym filmie jaki oglądałam tak nie płakałam i się nie śmiałam i to jednocześnie…

Jednak sądzę że po prostu potzrebiwlaam znaleźć TO COŚ… Albo raczej TEGO KOGOŚ… Potrzebowałam to znaleźć żeby zrozumieć i żeby zacząć widzieć i rozumieć zupełnie na nowo i żeby zupełnie inne rzeczy nabrały dla mnie znaczenia…

Nie sądziłam że tak potrafię…

Przebłysk pamięci… Jedna Chwila… Potem następne… Aż w końcu jestem tu gdzie jestem w tym momencie… Dzięki temu jednemu przebłyskowi pamięci znalazłam coś – kogoś kto (ja głupio i tandetnie to nie zabrzmi, możecie się śmiać, ale to prawda) można powiedzieć że na nowo nauczył mnie uczuć, radości i na nowo je we mnie obudził po tym jak żyłam bez nich i straciłam je na lata…