Nie cierpię tego, że moi rodzice zawsze muszą komentować co oglądam. Kiedyś miałam fazę na szpital (n pytać, okej?) i poprosiłam ich o dostęp do polsatu (bo tam to jest). Kazali mi powiedzieć, co ja chcę z tego polsatu, to ja im powiedziałam (głupia ja) i wtedy rodzice powiedzieli, że przecież to jest tylko głupi serial psychologiczny. A teraz mam jakąś dziwną fazę na squid game i mama się mnie zapytała „czy squid game to jest to idiotyczne z przemocą?”. Tak, może jest przemoc, ale w jej równie idotycznych książkach ludzie wydłubują sobie oczy (tytuł książki to pielgrzym) I ona mi tą książke pożycza, sama mi powiedziała, że jest fajna i żebym przeczytała. Po pierwsze: hipokryzja, po drugie, teraz siedzę w pokoju i mi mega smutno. Bo oni zawsze muszą komentować co ja oglądam. Jprdl nie oglądam przecież p***o ani nic takiego. Wkurzyła mnie tym, bo sama nie oglądała tego serialu a ocenia. Pozatym nie wie, o co mi chodzi. Bo mi nie chodzi o sam serial tylko o np. gry z tego serialu albo osoby. Bo sam serial być może serio jest idotyczny. Ale jak sobie zagram w rzucanie p********mi kartkami o podłogę to to jest idiotyczne i z przemocą? No kurde średnio. Tak, siedzę teraz smutna w pokoju, mimo, że miałam mnóstwo energii i planów na dziś.
Napisałabym, żebyście się tym nie przejmowali, ale czasami jest trudno i sama o tym wiem.