AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA

99 OBSÓW!

😍😍😍😍😍😍😍😍😍😍😍😍😍😍😍😍😍😍😍😍😍😍😍😍😍😍😍😍😍😍😍😍😍😍😍😍😍😍😍😍😍😍😍😍😍😍😍😍😍😍😍😍

Dawno spojlera nie było, więc daje a co :D
„Wtopiłam się w tłum, mając nadzieję, że nikt nie mnie nie zauważy. Wszyscy szli w stronę jakiegoś pomieszczenia. Miałam nadzieję, że to moja droga ku wolności!
– Kadecie Hannah, idź szybciej! – usłyszałam donośny głos.
– Ekhem – nie wiedziałam co powiedzieć, zwłaszcza, że nie byłam kadetem, nie wiedziałam gdzie jestem! – Jasne…sir.
Aha! Wiem dlaczego tak się dzieję!
MGŁA. Oni myślą, że ja jestem uczniem tej szkoły czegoś tam. Tyle, że ja nawet nie wiem jak Mgła działa, więc ktoś musiał to zrobić. TYLKO KTO?
Znajdowaliśmy się w wielkiej sali, z jakąś kabiną na środku. Tłum zasłonił mi widok zanim się rozejrzałam. Musiałam nasłuchiwać:
– Lance, Pigde i Hunk, idziecie pierwsi!
– Jasne, sir.
Głosy ucichły a ja zaczęłam przepychać się przez tłum, przepraszając. W końcu poczułam, że ktoś mnie złapał za koszulkę:
– Hej, ty!
Bałam się odwrócić. Pośpiesznie wróciłam na swoje miejsce, ignorując wrogie spojrzenia. Niech patrzą sobie jak chcą, ja MUSZĘ stąd wiać. Zamknęłam oczy i zaczęłam myśleć. Gdybym bardziej panowała nad wiatrem, może bym jakoś poleciała czy coś. Wolałam nie ryzykować. A może woda? Gdyby tu jakaś była…
– NIE ŚPIMY NA LEKCJI! – huknął tamten „sir”.
– Ja nie śpię… – mruknęłam speszona.
– Lepiej mi powiedz, co zrobili tamci kadeci – wskazał na trójkę nastolatków wychodzących z kabiny.
Pierwszy szedł jakiś grubas. Miał czarne, trochę dłuższe włosy, jakąś pomarańczową opaskę. Za nim włóczył się niebieskooki szatyn. Ostatnia (jestem pewna, że to dziewczyna!) była brązowowłosa dziewczyna.
– Eeee…byli w jakiejś kapsule? – zaczęłam niepewnie.
– To nie jest śmieszne! – krzyknął facet i wyrwał mnie z tłumu – Jeśli nie chcesz oblać, musisz UWAŻAĆ! JASNE?
– T-tak, jasne – wydusiłam i poczułam łzy w oczach.
Nie. Nie mogę być beksą, jak kiedyś. Nie mogę się rozpłakać.
– Nie wiem co tu robię! Zostaw mnie! – wyrwałam się i pobiegłam byle dalej od tego wszystkiego. Wpadłam do najbliższej łazienki, zamknęłam i oparłam się o ścianę.
Co ja mam zrobić?”