Prawdziwe.

”
-Wydajesz się zawsze pogodna i spokojna, ale kiedy dochodzi do raniących słów, ty wychodzisz bez szwanku! Jak ty to robisz? Jest coś co może cię doprowadzić do płaczu?
-Nie. Jestem silna i niezależna, nie mogę płakać.
Od razu wyszłam. Musiałam skłamać. To oczywiste, że jest coś. To uczucie gdy coś co kochasz umiera, a ty nadal żyjesz, w tęsknocie i nędzy. Po czasie się przyzwyczajam do straty, i znowu się zaczyna. Kiedy to nie jest rodzina, musi to być rzecz lub zwierzę. Czy nie wystarczy że na mych rękach jest krew dwóch niewinnych istot? Czy karma wciąż musi mnie nękać? Czemu to za każdym razem boli tak samo? Czemu nie umiem zatrzymać łez? Krwi? Czemu świat mi odebrał to co kocham? I czemu odbierze to co pokocham? Czemu?”