Mama, jak jadłam obiad zapytała: A może bys chciała chodzić do szkoły muzyczej? I ja odpowiadam że w sumie… To tak… I dostaje odpowiedź w stylu: W sumie nie wiemy czy masz słuch muzyczny, że do szkoły muzycznej idzie się jak się jest troche młodszym, i ze nie dam rady, bo po szkole juz jestem zmęczona. Jakby… Mówisz mi że mam byc silna i niezależna, a potem jak przechodzi co do rzeczy to od razu zakładasz że ''nie dam rady'' ? I przy tym ja mam mieć super poczucie własnej wartości?

Ale w sumie, czekaj. Nie oni rządzą moim życiem, nie? Na razie niestety tak… Niby dostaję dużo, ale mam wrażenie że nic nie przekroczy możliwości podejmowania decyzji o sobie… Chcę ściąć włosy na wolfcuta? Nie, bo cos tam/kiedyś o tym pomyślimy. Chcę iśc do szkoły muzycznej albo na lekcje wokalu? Kiedyś może… Chcę pofarbowac włosy? Kiedyś o tym pomyślimy. Wszystko kiedyś. Kiedyś będzie za późno.

Nwm, wy też tak macie…?