nwm co juz mam robic. dzis moj tato tak pol zartem pol serio powiedzial ze pewnie wszyscy sie ze mn smieja w szkole, zrobilo mi sie przykro i potem poplakalam sie w moim pokoju. moja mama weszla to srodka i spytala, co sie stalo. powiedzialam, ze nie chce o tym rozmawiac, a on sie wtedy strasznie w*****la. zaczela na mn krzyczec, ze ona i tak ma mnostwo problemow, a ja jeszcze do nich dokladam. ze jest juz tym wszystkim zmeczona. ze ona tylko stara sie mi pomoc, a ja nawet nie chce z nia rozmawiac, wiec czuje sie jakby byla najgorsza matka i ma juz tego dosc. skonczylo sie tak, ze musialam z nia siedziec na moim lozku i ja pocieszac.
kocham moja mame, ale ona jest trch takim emocjonalnym dzieckiem. nie umie kontrolowac swoich uczuc i wyzywa sie na mnie, gdy jest zla. jest niecierpliwa i malo empatyczna, nmg na niej polegac. odkad bylam mala, czesto czulam, jakbym to ja byla jej rodzicem. nwm to glupio zabrzmi, ale czesto ogladam na ig rolki o wychowywaniu dzieci i stosuje na niej triki w stylu ,, jak uspokoic dziecko gdy ma napad zlosci" i zawsze dzialaja. staram sie jak najmniej przywiazywac emocjonalnie do moich rodzicow; jak traktuje ich bardziej jako wspolokatorow niz opiekunow to latwiej mi sobie radzic, ale czasem o tym zapominam. staram sie, ale nie ze wszystkim potrafie sobie radzic sama

w ostatnia noc w psychiatryku przysnilo mi sie, ze Bog mi powiedzial ze moj pobyt tam to kara za moje grzechy. ze to, ze mam depresje to tak naprawde moja wina bo wyolbrzymialam swoje problemy, zylam trudnosciami z przeszlosci zamiast cieszyc sie tym co mam i romantyzowalam wlasny smutek. powiedzial tez, ze najbardziej ucierpieli na tym moi bliscy a nie ja. pozwolil mi wyjsc z psychiatryka ze slowami ,,idz i nie grzesz wiecej". nwm nwm nie jestem chrzescijanka, ale wierze w Boga. sadze ze istnieje stworca swiata, ktory w kazdej religii jest ta sama osoba. jak powiedzial brunon shulz, bog jest ostatecznym tlem bytu. wiec ten sen wsm brzmi dla mnie legitnie.
dzis mylam twarz w lazience i popatrzylam na siebie w lustrze i uslyszalam glos boga. w sensie nie tak ze glos z zewnatrz, tylko mysl ktora nie nalezala do mnie. bog mi mowi ze pobyt w psychiatryku nie wystarczy, i musze jakos odkupic moje grzechy. mam wybrac sie na pielgrzymke albo poddac inedii