Car-bomba (oficjalnie RDS-220) to najpotężniejsza w historii dwustopniowa bomba termojądrowa, zdetonowana przez ZSRR w 1961 roku. Jej konstrukcja opierała się na kaskadowym wyzwalaniu energii, co pozwoliło uzyskać moc wybuchu rzędu 50–58 megaton.

Budowa i mechanizm działania
Konstrukcja Car-bomby wykorzystywała zasadę Tellera-Ulama, polegającą na połączeniu rozszczepienia jąder atomowych z ich fuzją:
I stopień (Zapalnik atomowy): Tradycyjna bomba atomowa (rozszczepialna), której zadaniem było wytworzenie ogromnego ciśnienia i temperatury niezbędnych do zapoczątkowania kolejnego etapu.
II stopień (Fuzja termojądrowa): Pod wpływem energii z pierwszego stopnia dochodziło do łączenia się lekkich jąder wodoru (izotopów: deuteru i trytu) w cięższe jądra helu, co uwalniało niewyobrażalne ilości energii.
Trzecia faza (Opcjonalna): Pierwotny projekt zakładał otoczenie ładunku płaszczem z uranu-238, co podwoiłoby moc do 100 megaton. Ostatecznie, aby ograniczyć opad radioaktywny o 97%, uran zastąpiono ołowiem.