Melduję, że skończyłam „Dobry Omen”! W zasadzie kiedy już do niego tak konkretnie siadłam, starczyły mi trzy dni. Nie mam pojęcia czemu u mnie w bibliotece trafił do działu dziecięcego (jedyny powód jaki mi przychodzi do głowy to zmuszenie mnie do wchodzenia po schodach, ale to zbyt okrutne), gdzie zwykle nie zagląda już nikt po 13/14. Na pewno gdybym miała mniej niż 13 lat nie odebrałabym tej książki tak dobrze jak teraz. Głównie przez to, że nie połapałabym się w większości aluzji i odniesień do przeróżnych rzeczy, które teraz bardzo mi się spodobały. No i pewnie skupiłabym się tylko na akcji. Oczywiście jest rewelacyjna, pełna rozmachu, ale jednak warto spojrzeć na coś pod nią i po lekturze zostało ze mną więcej myśli niż zakładałam, więc serio jestem pozytywnie zaskoczona. Może ciut brakowało mi rozwoju i rozbudowania postaci, ale machnęłam na to ręką, bo każda była bardzo charakterystyczna, co jednak przy takiej liczbie nie jest łatwe. A jeśli już mi zeszło na postaci i ich osobowości, też miałaś wrażenie, że u Azirafala są podkreślone wady, a u Crowleya zalety? Jeśli to było celowe, to biorąc pod uwagę który kim był, znakomicie to wyszło. No i poczucie humoru zasługuje na piątkę! Więc ponownie dziękuję bardzo za polecenie <3