Boże
Mega się jaram bo w marcu mam wycieczkę do Londynu! (Co prawda tylko 4 dni ale jednak)
Tylko coś czego się troszkę obawiam ale jednocześnie mnie to jeszcze bardziej ekscytuje to to że będziemy „zamieszkiwać” jak na Erasmusie czyli u rodzin.

Co myślicie o koncepcji na opowiadanie gdzie najpierw akcja dzieje się u pierwszej głównej bohaterki która później umiera i reszta dzieje się z perspektywy drugiej głównej bohaterki?

Ogólnie jeśli już trochę umilkło to takie „o Boże on jest gruby, nie chcę się z nim kolegować” to mam wrażenie że teraz dosyć częste jest podejście „haha, grubas”. Tak jak wam mówiłam, chociaż niektórzy mogą nie wiedzieć, nie wiem jak by to ująć…nie wyglądam idealnie? I przez to sama spotkałam się pare razy z czymś takim (chociaż na szczęście to były pojedyncze przypadki. Kocham ludzi z mojej klasy czy jakichkolwiek z którymi mam kontakt że mają gdzieś jak wyglądam <3
Jedna sytuacja którą chciałabym wam opisać wydarzyła się na obozie, na zajęciach z kajaków. I robiliśmy tak, że ustawiliśmy nasze kajaki w „tratwę” i kto chciał mógł po nich wszystkich przebiec i wskoczyć do wody. No i ja po walce ze sobą w końcu się zgłosiłam. I oczywiście co? Jeden typ chciał być „śmieszny”. I co skomentował? „Może niech ona lepiej nie biegnie bo nas wszystkich zatopi”. Wtedy rozpłakałam się, ale i tak praktycznie nie było tego widać bo byłam cała mokra No ale zniszczyło mi to humor na cały dzień. I czasem po prostu lepiej jest powstrzymać się od komentarzy jeśli wiemy że to zrani tą osobę. Zwłaszcza, że wiecie…w mojej głowie uporczywie trzyma się myśl że nie mogę robić tego co wszyscy i to tylko to spotęgowało.