Na samym początku wszystkich strasznie przepraszam. Nie było mnie już bardzo długo i nie wiem kiedy wrócę. Czas zdalnych lekcji jest dla mnie trudny. Sama staram się wszystko ogarnąć, ale wiadomo to nie to samo co stacjonarnie. W tygodniu nie mam czasu na nic. Cały dzień siedzę przed laptopem i się uczę. A jak wieczorem uda mi się wygospodarować strochę czasu to siadam na łóżku razem z książką i cherbatką malinową. W weekend staram się naprawdę odpocząć od ekranów, więc nie mam kiedy pisać. Dodatkowo nie mam pojęcia dlaczego nie przychodzą mi powiadomienia na telefon (muszę pogrzebać w ustawieniach).
Nie wiem czy ktoś tu jeszcze jest i czy chce mu się czytać moje wypociny, ale jeśli komuś chciało się przeczytać ten monolog to dziękuję za poświęcony czas.
Nie wiem, czy chcecie mi wierzyć, bo zapowiadałam już dużo razy że będę wrzucała regularne, ale daję słowo, że dokończę to opowieść. Ten tydzień będę miała lżejszy więc napiszę pare rozdziałów napewno. Ale to ważna wiadomość *wrzucę tu nowy rozdział dopiero wtedy, gdy skończę całą "książkę"*
Pewnie będzie to za kilka miesięcy i każdy zapomni o tej opowieści, ale obiecałam samej sobie że dokończę to co zaczęłam. Wiem jakie to irytujące jeśli zaczniecie voś czytać i nagle autor wstawia wpis "opowieść zawieszona na czas nieokreślony". Jestem teraz zła na samą siebie zła, że robię to samo, ale nie mam innego wyjścia

Dla tych któży doszli do końca i tych których mój monolog zanudził Dobranoc. Trzymajcie się i uważajcie na koronę