mam pietnascie lat i parkinsona i chuy

Szczerze mówiąc to nie wiem czy mam bardziej dosyć szkoły czy siebie? Staram się wyglądać z*********, uśmiechać się i żartować, robię wszystko najlepiej jak mogę, ale gówno z tego wychodzi. Bo po powrocie do domu mam ochotę zwymiotować na swój widok, zakopać się w pościeli i przespać do matury z nadzieją, że wiedza potrzebna do zdania magicznie pojawi się w mojej głowie.
Mam dość szkoły, zawsze budzę się o 5 mimo, że mogę spać do 7, a zasypiam dopiero po północy. Rano zakrywam wory pod oczami korektorem, a jeśli średnio wychodzi to usprawiedliwiam to tym, że się rozmazałxm, bo głupi eyeliner.
,,To odemnie zależy czy śpię czy nie śpię" powiedziała mi babcia, bo haha, jestem młodx, nie mogę mieć problemów ze snem. Nie mogę się źle czuć, mieć gorszego dnia, ubrać się w worowate ciuchy bo mi nie wypada, mam się uśmiechnąć bo co taka naburmuszona mina. Czy możemy po prostu przyjąć do wiadomości, że młodzi ludzie mogą słabo się czuć i mieć problemy ze zdrowiem psychicznym?
Dziękuję, byłoby miło.