Trzydzieści osiem lat życia zmarnowane na przebywanie wśród ludzi, którzy nie mają w sobie nawet krzty przenikliwości. Każdy dzień to nowa parada hipokrytów, przekonanych o swojej głębi, o wartości swoich „dzieł”. Sztuka? Ha! To, co nazywacie sztuką, jest jedynie desperacką próbą przypisania sensu czemuś, co z natury jest pozbawione znaczenia. Literatura? Festiwal wtórności, w którym ci nieudacznicy, ledwie składnie piszący zdania, przekonują się nawzajem o własnej wielkości.

A ja? Ja widzę to wszystko. Przenikam przez pozory, nie mam złudzeń. Moje słowo nie pozostawia miejsca na dyskusję, bo z głupcami się nie dyskutuje. Punktuję, miażdżę, rozkładam na czynniki pierwsze te wasze żałosne konstrukcje – i nie mam żadnych wyrzutów sumienia. Bo dlaczego miałbym mieć? Litość to luksus słabych, a ja nie mam w sobie nic z przeciętności.