(spojlery)

i think i'm gonna die in this house, quite literally — poszłam na "wichrowe wzgórza" w walentynki. oczywiście, mnóstwo par, bo film był reklamowany jako romans…którym właściwie nie jest, a przynajmniej nie jest w oryginale.

zastrzegam od razu, że nie skończyłam jeszcze czytać książki, ale tej połowy, której nie czytałam, nie ma nawet w filmie… także taka sytuacja. nie wiem, co się stało. myślałam, że nie da się przeciągnąć stosunkowo niewielką część książki w 2 godziny, ale okej, przejdźmy do rzeczt.

chyba najbardziej, co mnie zdenerwowało w ekranizacji, to postacie. czemu zachowanie heathcliffa jest romantyzowane? mówimy o człowieku, który stwierdził, że żałuje uratowania dziecka swojego wroga (i uczył potem tego dziecka przeklinać, swoją drogą), był gotowy tego wroga zabić, wyszedł za o wiele młodszą kobietę (w sumie tylko po to, by wzbudzić zazdrość w catherine?) i znęcał się nad nią…lista jest długa. dodatkowo, jest nazywany "cygańskim dzieckiem" i to cytat z książki. ale nie, jacob elordi ze złotym kolczykiem w uchu bez koszulki i krzyżyk na drogę. z kolei catherine spotulniała. w książce wielokrotnie opisywane są jej huśtawki nastrojów i wybuchy złości, była kapryśna, zazdrosna, nazwałabym ją może nawet trochę chciwą. ale przede wszystkim była młoda, no błagam, gdzie tu prawie czterdziestoletnia margot robbie… i co mnie zdziwiło, to całkowicie pominięta postać brata catherine, hindleya, i zrzucenie archetypu pijaka hazardzisty na ojca, który był nawet spoko gościem. no okej.

sam casting…no moim zdaniem nie jest dobry, pomijając tego nieszczęsnego heathcliffa i o wiele starszą margot robbie. widziałam komentarze, że aktorzy edgara/isabelli i heathcliffa/cathy powinni się zamienić i w sumie spoko. chociaż isabella miała 18 lat jakoś, gdy zaczęła się zalecać do heathcliffa, więc znowu ten nieszczęsny wiek.

jednak mój największy zarzut? to się wszystko nie trzyma kupy, a cały film to ruiny pozostałe po historii z książki. powieść emily brontë jest opowieścią szkatułkową, historię cathy i heathcliffa poznajemy przez ich dawną służącą/przyjaciółkę nelly, która opowiada ich dzieje nowemu dzierżawcy drozdowego gniazda. postać nelly występuje w filmie, ale równie dobrze mogłoby jej nie być. mam wrażenie, że miała być antagonistą, tylko że nie wiemy kim jest i jakie ma motywy… isabella, która była ofiarą przemocy, jest pokazana jako po prostu osoba lubiąca poniżanie podczas seksu (nie mam pojęcia jak to nazwać, i was left speechless when i saw that 😟). cathy powinna się dawno wykrwawić w ostatniej scenie, zanim heathcliff przybył. joseph, który był parodią gorliwych protestantów i jakieś freaky sceny ze służącą w stajni (można się domyślać, co robili z całym sprzętem dla koni). powieść ma ukazać też traumę rodzinną, przeniesioną na dzieci głównych bohaterów (catherine linton, hareton earshaw i linton heathcliff (zabije się przez te imiona ogólnie, nie pamiętam ich)), tymczasem tych dzieci nawet nie ma, bo ojciec haretona nie istnieje, a catherine starsza chyba poroniła w końcu. no i wisienka na torcie, czyli stroje i ogólny wygląd filmu, który może i był ładny, ale na pewno niezgodny z epoką i choć nie zawsze taki zabieg może być zły, nie umiem go tu wytłumaczyć.

+dla mnie, momentami był po prostu obrzydliwy. ale dla mnie sceny pocałunków też są obrzydliwe, więc jest to jedynie opinia

podsumowując — i died in this house. wybuchnęłam śmiechem, gdy usłyszałam charlie xcx, potem to był śmiech przez łzy.