Hej Sosenki!
Czy tylko ja jestem taka genialnia (ta ironia), że kiedy jest najciemniej w domu, to ja (leniwa ja) postanowiłam iść do kibla nie świecąc światła, bo mi się nie chce, więc tak idę na omacku do kibla, przeszłam z piętra na parter, przez schody
Idę dzielnie korytarzem, a przy drzwiach z łazienki panikuje, bo przypominam sobie jakieś creepy filmiki z YT i z taką siłą wale nosem w otwarte drzwi łazienki (w ciemności nie mogłam dostrzec, że są otwarte… Tsaa)
I teraz mam przez to raczej złamany nos i okres z nosa, nie spowodowany Billdip’em (smutam dlatego T^T)
Ale serio jestem ciekawa czy ktoś miał podobnie, napiszcie :) A ja idę po coś, aby zatamować okres z nosa (T＿T)

Hej Sosenki!
Sorry, że mnie tyle nie było, ale codziennie (tiaa… Codziennie…) byłam trochę na SQ.
Te problemy były i nadal są, spowodowane brakiem internetu w telefonie i szwankującym laptopem.
Przez co, mnie będzie mało na SQ *smuteczek*
Ale pamiętajcie, że bardzo się staram, być obecna :)

Hej Sosenki!…
Przechodzę setną żałobę, po mojej pierwszej, a zarazem najukochańszej nutrii, Kapi. Zaś płaczę, nie umiem tego przeżyć, kto by mnie pocieszył? Strasznie smutam…

Był to 10 lutego 2016 roku, wtedy na urodziny dostałam swoją najukochańszą przyjaciółkę, Kapi. Nutrię standardową, nie była jakaś cudna, najpiękniejsza, ale ją maocno kochałam, a ona mnie, nigdy tak cudnego przyjaciela nie zapomnę, była moją najjaśniejszą świecą w ciemne dni, była moim pocieszeniem w smutne chwile, zawsze kiedy płakałam podchodziła do mnie i szturchała mnie noskiem, abym się jej wyżaliła, abym ją przytuliła. Nigdy już nie będę miała tak kochającego przyjaciela jaką była moja kochana nutria Kapi. Ale po nie całym roku miała wypadek, pod moją nie obecność weszła na parapet i z niego spadła, nie szczęśliwie uderzyła głową w kaloryfer, przez co dostała padaczki, zaczęła się wykrwawiać. Umarła. Nawet teraz jak ją wspominam płaczę, nie umiem bez niej żyć, minął rok, nadal mam dużą dziurę w sercu po niej. Nie umiem po jej śmierci się pozbierać. Przez całe życie będę po niej przechodzić żałobę. Była tylko zwierzęciem, ale jednak bez słów umiałyśmy się dogadać. To jest dla mnie okropne, tak miłe i dobre zwierzę skończyło tak marnie, nawet roku nie przeżyła, płaczę, nie umiem przestać, to jest straszne…