Wn 1 i 2// (sorry za spam)
Mam też takie wrażenie, że martwią się tylko wtedy, gdy coś się dzieje, np: jak pod koniec listopada się taka sytuacja zdarzyła pewna (kto wie, ten wie), to one martwiły się tylko przez chwilę, czy nie chciałam popełnić nigdy sam0b0j$tw@, bardziej Emi się interesowała, na co ja odpowiedziałam nie…
Chociaż zdarzały się epizody, kiedy tak myślałam, ale zupełnie nieświadomie

Wiecie co zauważyłam..?
Że lubię weekendy, wręcz kocham, ale jednocześnie nienawidzę
I nie, nie chodzi tu o to, że brakuje mi szkoły, fajna klasa i wgl
Nie…
Po prostu… nienawidzę tych dni, gdy cały czas ktoś w domu jest, ale kocham weekendy za to, że mogę czasem siąść sobie, przemyśleć coś, wyżyć się na czymś bez krytyki matki, że do psychiatryka trzeba mnie zabrać, bo żelki na uspokojenie nie działają i wypłakać w samotności, bez nikogo innego w domu…
Zazwyczaj to mi pomaga w tym okresie, bo… no cóż, ciężko jest, nie powiem
A i frustruje mnie coraz bardziej myśl, że nikt mnie nie zrozumie, nie zrozumieją mojej bieksualności, całej mnie
No i na końcu nie zaakceptują
Albo też będą myśleć, że ja jakaś specjalna jestem, że ja nadaję się na jakieś leczenie (raz mi matka tak zarzuciła, teraz to w ogóle nie chce o tym myśleć nawet), a nawet matka nie spojrzy, co ona kiedyś robiła, np: przy remoncie mojego pokoju i przyklejaniu tapety zaczęła histeryzować i wgl oddechu złapać nie mogła, albo jak byłam na zdalnej w 4 klasie, to szarpała mnie za włosy, bo płakałam o coś…
Ja wciąż to pamiętam… I ja już po prostu nie mam nawet zamiaru myśleć, że coś się zmieni…
Bo nawet może powiedzieć o czymś, co jest częścią mnie, że to mi przejdzie, że wyrosnę z tego…