Łap bardzo ambitne story z mojego życia:
Nikt:
Nic:
Ja wymyślająca sobie fabułę do opo:
*wymyślenie ogólnego zarysu miejsc, postaci i zdarzeń*
HMMM
Dziesięć głównych bohaterów i…. Zero trupów? Ale nudno >:[
*wymyślanie szczegółowego i jak najbardziej wzruszającego mordowania połowy z głównych*
TERAZ JEST PERFEKT *wzruszenie i samozadowolenie*
*mija jakiś czas*
*dopracowywanie owych śmierci i wymyślanie wszystkiego, co będzie się działo po nich, już bez udziału tych zdechłych*
Jakoś tak…. Pusto
…
DLACZEGO JA ICH ZABIŁAM😭😭😭😭😭
*rozpacz level 1000*
DLACZEGO
DLACZEGO
DLACZEGOOOOOO 😭😭😭😭😭
*przegryzanie bułki z masłem, bo bułki z masłem pomagają w inteligentnym myśleniu*
Nie chcę ich zabijać
Ale chcę ich zabijać
Bardzo chcę ich zabijać
Ale wtedy będzie mało postaci do zbiorowych przygód
I będzie tak saddd :<
Martwi są bardziej przydatni fabule i dużo wyjaśniają oraz uzupełniają
…
Żal mi ich
….
*krztusznie się bułką*
JUŻ WIEM
WSKRZESZĘ ICH
…
Ale jak…………..
*kilka godzin wymyślania najbardziej głupich i do dvpy sposobów na to, jak przywrócić do życia postacie, które umarły na oczach innych*
*zmienianie całej fabuły i świata fantastcznego, żeby dało się to jakoś uzasadnic*
Ale…
Ktoś przecież musi umrzeć…
*kolejna rozpacz i brak pojęcia, co ma się robić*
WIEM
WSKRZESZĘ TYLKO POŁOWĘ, RESZTĘ ZAMIENIĘ W KAMIEŃ
I JUŻ NIGDY NIE OŻYJĄ
OŁ JEA
*😎*