Wróciłam z obozu 🐎

Wczoraj wróciłam z obozu jeździeckiego – byłam na profilu konnym, tak jak w zeszłym roku. Jeździłam tam drugi raz, ale muszę przyznać, że było trochę inaczej niż ostatnio.

Codziennie chodziliśmy do stajni od 9 rano aż do obiadu. Czasem mieliśmy też zajęcia popołudniu albo wieczorem – raz nawet byliśmy w stajni, jak już było prawie ciemno, co miało swój klimat. 🐴🌙

Zaraz po przyjeździe rozpakowaliśmy się i od razu poszliśmy do mini zoo, bo konie zwykle tam są. I tu zaczął się pierwszy szok – koni nigdzie nie było! Ani na padoku, ani w okolicy. Coś mi nie grało, bo w zeszłym roku od razu można było podejść i pogłaskać kilka znajomych mordek. Dopiero potem się dowiedzieliśmy, że stajnię prowadzi teraz jakaś inna pani – nie ta sama, co w zeszłym roku.

Trochę to było dla mnie dziwne, bo ta poprzednia pani miała taką samą nazwę stajni i myślałam, że może po prostu zrezygnowała, bo nie dawała rady prowadzić dwóch na raz. Okazało się, że… w sumie nikt dokładnie nie wie. Wczoraj jakaś dziewczyna powiedziała mi, że była na tym obozie w tamtym roku, ale na pierwszym turnusie, i wtedy ta pani jeszcze była. I że ponoć wyjechała do Hiszpanii ze swoimi końmi 🤷‍♀️ A teraz podobno organizuje jakąś imprezę u siebie w stajni, tylko że nie w tej, gdzie był obóz. No i zgaduj tu człowieku, o co chodzi 😂

Nowa stajnia… no cóż. Powiem szczerze – średnio mi się podoba. Konie jakieś bardziej narwane. Jeden gryzie, drugi kopie, trzeci… nie wiem nawet, co myśli. Przedwczoraj konie się spłoszyły na placu i zaczęły galopować, nikt nie wiedział, od czego się zaczęło. Ja w sumie trochę na tym skorzystałam, bo chociaż się pogalopowało (a raczej pocławowało 😅). Ale mimo wszystko trochę niebezpiecznie.

Wiem, że konie też mają swoje charaktery i humory, ale niektóre to aż za bardzo. Jak tylko coś przy nich robię, to od razu próbują mnie ugryźć. Serio, jakim cudem ja to przeżyłam 😂 Był też taki moment, że konie się pokopały – akurat wtedy moja koleżanka i siostra jeździły i nagle bach – konie po prostu bez powodu się pokopały. Masakra.

Na szczęście wczoraj dostaliśmy telefony jakoś koło 11, więc mam kilka zdjęć i nawet jedno nagranie. Od 9 byliśmy na koniach, więc nie wszystko udało się uchwycić, ale coś tam się zapisało.

Mimo różnych dziwnych sytuacji – cieszę się, że pojechałam, bo kocham konie i jazdę, nawet jeśli czasem są momenty grozy 😅 Ale szczerze? Za tamtą stajnią z zeszłego roku trochę tęsknie.
Miała swój klimat, konie były spokojniejsze, a ta pani, która ją wtedy prowadziła, naprawdę znała się na rzeczy. Może dlatego miałam wtedy lepsze wspomnienia. Teraz było dużo chaosu, konie jakieś niespokojne, atmosfera trochę napięta. Ale mimo wszystko – spędziłam tam intensywny czas, dużo się działo i na pewno długo tego nie zapomnę.

Obóz był też okazją do poznania nowych osób. Z niektórymi się zaprzyjaźniłam i już się zgadałyśmy, że może za rok spotkamy się znowu – choć kto wie, czy znowu pojadę w to samo miejsce. Muszę się jeszcze nad tym zastanowić. Z jednej strony kocham konie i nie wyobrażam sobie wakacji bez nich, a z drugiej… chciałabym, żeby wszystko było trochę bardziej uporządkowane i bez tylu nerwowych sytuacji.

Teraz, po powrocie, czuję się trochę zmęczona, ale i zadowolona, że to przeżyłam. Były lepsze i gorsze momenty, trochę śmiechu, trochę stresu, ale jak to na obozie – nuda na pewno nie groziła 😅

Dziękuję, jeśli ktoś doczytał do końca – wiem, że się rozpisałam, ale chciałam to wszystko z siebie wyrzucić. Ten obóz był zdecydowanie… pełen wrażeń 😅🐎💨