List pożegnalny

Cześć wszystkim,

Z ciężkim sercem, ale też z poczuciem, że robię to, czego potrzebuję dla siebie, postanowiłam usunąć się z SQ.

Nie jest to decyzja spontaniczna ani podjęta w emocjach. Długo się nad tym zastanawiałam. Początkowo myślałam, że może warto jeszcze próbować, jeszcze rozmawiać, jeszcze tłumaczyć. Ale kiedy każda próba kończy się niezrozumieniem, złośliwością albo całkowitym ignorowaniem tego, co czuję – człowiek w końcu pęka. I odchodzi.

Tak, częściowo ta decyzja ma związek z tą ostatnią „bitwą”. Nie dlatego, że „przegrałam” albo że ktoś mnie „pokonał”. Tu nie chodzi o wygraną. Tu chodzi o to, jak bardzo cała ta sytuacja była niesprawiedliwa. O to, że próbowałam mówić otwarcie, szczerze, grzecznie – a i tak nie zostałam potraktowana poważnie. Autor tamtej pracy nie chciał mnie zrozumieć. A potem przyszła fala komentarzy – pełnych kpiny, drwin, obrażania. I zamiast jakiejkolwiek refleksji, było tylko pogłębianie podziału.

Ale prawdziwym powodem mojego odejścia jest coś głębszego. To nie była pierwsza sytuacja, w której zostałam potraktowana jak ktoś gorszy, wyśmiewany, nieważny. To nie była pierwsza fala hejtu. Ale była tą, która przelała czarę goryczy.

Nie chcę być w miejscu, które coraz częściej przypomina mi, jak łatwo jest ludziom obrażać innych bez zastanowienia. Jak szybko zapominamy, że za każdym profilem jest człowiek. Człowiek z emocjami, z własnym życiem, z uczuciami, które można zranić. I ja — mimo że długo udawałam silną — też jestem tylko człowiekiem.

Z całego serca dziękuję tym, którzy byli inni. Tych kilka osób, które okazały empatię, wsparcie, które po prostu… słuchały — to dzięki Wam przez jakiś czas wierzyłam, że jeszcze warto. Naprawdę to doceniam i nie zapomnę.

Chciałabym też podziękować kilku osobom imiennie — za światło, które wnosiłyście w to miejsce:

@Zozzana – za Twoje piękne miniaturki i ogrom życzliwości, którą od Ciebie czułam

@SoniaDog – za Twoje dobro, które zawsze było ciche, ale obecne

@.Nutka – za wszystko, naprawdę. I za Twoje cudowne mini, które miały duszę

@-Caprea- – za bycie przy mnie, śmiech, wygłupy, słowa. Mój mężu dla beki, ale z sercem

@-Moonka- – po prostu za to, że byłaś. Czasem obecność znaczy najwięcej

…i jeszcze kilka osób, których może tu nie wymienię, ale które na pewno wiedzą, że chodzi o nie – jeśli kiedykolwiek dałaś mi wsparcie, dobre słowo, uśmiech – dziękuję. Noszę to ze sobą.

Nie odchodzę z żalem. Odchodzę z uczuciem, że dałam z siebie wszystko, a teraz czas zadbać o siebie. Czas wybrać ciszę i spokój ponad hałas i ciągłe napięcie.

Nie chcę tu zostawiać żadnych dramatycznych słów ani wielkich oskarżeń. Ale jeśli ktoś z Was to czyta i kiedyś uczestniczył w obrażaniu, kpieniu, czy po prostu odwracał wzrok — proszę, pomyślcie o tym. Choćby raz. Bo następnym razem to może być ktoś inny. Ktoś, kto nie wytrzyma.

Trzymajcie się. I proszę — bądźcie dla siebie lepsi.

Zuzia