Cały pierwszy rozdział ” The floor is Lava”
****
Początek przygody. Rozdiał 1.
Ludzie się zmieniają, tak samo jak upodobania i różne rodzaje gier. No tak gier kiedyś były to planszówki, potem gry komputerowe i jeszcze inne konsole. Ale nie zawsze ludzie (w szczególności młodzież) grają w wirtualne gry, są również zabawy ruchowe, przy których można nieźle się uśmiać. Takich róchowych zabaw jest wiele ale jedna w szczególności upodobała się klasie VII…
– Witek PODŁOGA TO LAWA! Krzyknęła Mariola podbiegając do kolegi. – 5,4,3,2 i 1! Zaśmiała się widząc jak chłopak nieudolnie próbuje wdrapać się na parapet. Witek nie należał do wysokich. Miał około 154 centymerty wzrostu. Za to Mariola miała 171, była od Witka wyższa o głowę. Gdy stali obok siebie ( co doś często się zdażało ) wyglądali bardzo komicznie. Wysoka trzynastolatka obok niskiego jedneastolatka. Tak na prawdę oboje mieli po dwanaście lat…
– Wieśka no! Na parapet wejść nie umiesz?! Prychneła Mariola. – Nawet Stasiek umie a ma tylko 145 wzrostu. Albo czekaj? Może jednak 156? Zastanawiała się. – A z resztą nie ważne! Machnęła ręką podchodząc do przyjaciela.
– To nie moja wina, że jetem taki niski. Wzruszył ramionami szczerząc się jak głupi.
– Mariola! PODŁOGA TO LAWA! Krzyknęła Amelia podbiegając do dziewczyny. – 5,4,3… Zaczęła odliczać. Mariola szybko podbiegła do Huberta wskakując mu na plecy.
– Przerzyłaś! Zakrzyknęła Amelia. – Ale Hubert, ty umarłeś. Wzruszyła ramionami podchodząc do innych dziewczyn z klasy.
– Mari, co to było?! Zaśmiał się Hubert zdejmując przyjaciółkę z pleców.
– Podłoga to lawa Hubi! Uśmiechnęła się uroczo podskakując.
– Oh Mariola czy ty na prawde w to grasz? Spojrzał na nią. – To gra dla dzieciaków.
– Hubert, my jesteśmy dziećmi! Krzyknęła przeczesując ręką swoją przetłuszczoną grzywkę. – A z resztą, ta gra jest bardzo fajna! Uśmiechnęła się wesoło podchodząc do dziewczyn…

Podoba się? Może chcecie takie wpisy czy jednak nie. Bo chyba nie będę robić seri.