안녕! Czyli „cześć”!
Dla zainteresowanych – to jest dosłownie zapisane an – nyeong. I dopiero uświadomiłam to sobie próbując to zapisać w hangulu, bo inaczej nie możnaby zapisać dwóch „n” obok siebie.
To taka ciekawostka i (chyba) ta weselsza część wpisu. Bo dzień miałam taki, że tego opisać się ładnie nie da po prostu. Ogólnie od rana miałam podwyższone tętno (normalnie mam wysokie, ale tu było o 10-15 j. wyższe niż zwykle) i miałam jakieś problemy z oddychaniem. No, nie aż tak źle, ale czułam się niezbyt dobrze. Mimo to poszłam do szkoły, bo nie było zapowiedzianych kartkówek, a był niemiecki, na który zrobiłam maturkę, więc chciałam ją oddać. Tradycyjnie rano utknęłam w korku, normalne o 7:30. No tym się jeszcze nie denerwowałam, zaczęłam sobie czytać historię, żeby czymś zająć czas. Kurka wodna, jak mogło mi się słabo zrobić, jak jechałam pod jednym mostem, a tam nowiutkie grafitti. Takie białe z różowo-zielonymi elementami, jak rozmazane trochę, ale ze spiczastymi liniami. Nie wiem, 2-3 metry na 6-7, takie na 3/4 tego mostu. Spodziewałam się, że coś nowego się pojawi, skoro była dłuższa przerwa i po tym, jak przebudziłam się koło 4 rano i jak zasypiałam, to widziałam grafitti, tylko mniejsze i żółte, ale nie myślałam, że to będzie takie wielkie… Nie myślcie, że ja tak każde komentuje, bo od tego, co pojawiło się w lutym na ścianie jednego garażu (chyba o tym pisałam), to było z 5 napisów koło szkoły i w kilku innych miejscach. Też niektórych większych malunków nie komentuję, jeśli rzadko gdzieś jeżdżę i widzę to od święta. Ale ja to teraz będę mijać 10 razy w tygodniu, bo jadąc do i z szkoły… Okej, idąc dalej, ledwo doszłam na niemiecki, bo już słabo się czułam i to tak mi się utrzymywało jeszcze z 3-4 lekcje, potem było nieco lepiej. Ale na koniec miałam wf, a na nim BIP test, czyli takie bieganie na czas. A ja mam tak, że umiem szybko biegać, jeśli dystans jest troszkę dłuższy (tak do 60-70 metrów pewnie), a gdy biegam za długo, to zaczynam za szybko oddychać i muszę zrobić sobie przerwę. A w tym przypadku po 15. odcinku (po jakieś 10-12 metrów chyba każdy był) nogi zaczęły mi się robić jak z waty. Dosłownie. Bo przebiegłabym do tych 22-25 pewnie (w zeszłym roku miałam 32, ale nie byłam chora i po przerwie świątecznej), ale po 17. odcinku musiałam usiąść, bo nie czułam nóg. I nie wiedziałam, jak dojdę do szatni, jak wrócę do domu, jak pierwsze 15 minut nie mogłam wstać. Ale się pozbierałam i jakoś doczłapałam do domu. Po 2 godzinach jest już jest lepiej z nogami, z oddechem średnio. Cieszę się na to, że jutro będę musiała biec do szkoły z 10 minut wcześniej, aby na 100% zdążyć na kartkówkę z polskiego… A teraz pójdę czytać „Opowiadania oświęcimskie”, żeby coś jeszcze napisać na tej kartkówce.
Mam nadzieję, że mieliście lepszy dzień, moi drodzy. Tego wam życzę przynajmniej.
Trzymajcie się i miłego ✨🩵