Hej!
Jak obiecałam, dzisiaj dodaję wpis i wyjaśnię, dlaczego mnie tu ciągle nie ma.
Na początek polecam zajrzeć do mojego quizu z ostatniego turnieju, jeśli jeszcze tego nie zrobiliście >> https://samequizy.pl/kreator-stworz-swoja-wlasna-powiesc/
(Jeśli link wam się nie załącza, to jest to mój ostatni quiz, można go łatwo znaleźć w zakładce quizy).
To dlaczego nie było mnie tak długo?
Pewnie wiedzieliście, że w tym roku byłam w klasie maturalnej i do 20.05 zdawałam egzaminy. To chyba jasne, że skupiałam się bardziej na nauce, żeby mieć te wyniki przyzwoite (mam 70% z rozszerzonej matematyki, a pozostałe wyniki są w granicach 87%-100%). Potem był temat uczelni. Każda uczelnia miała swój oddzielny system rekrutacji, więc za każdym razem musiałam tworzyć nowe konto, wpisywać dane, wgrywać zdjęcie. Ze zdjęciami było ciekawie, bo na jednej z 3 uczelni, na które się zgłaszałam (konkretnie to UW), musiałam czekać 10 albo 11 dni na akceptację tego zdjęcia… Wyniki rekrutacji pojawiały się pod koniec lipca, a przed nimi był test wiedzy o przedsiębiorczości na SGH-u 16.07. Jako że z ekonomii nie wiedziałam nic po liceum, to miesiąc siedziałam i wykuwałam na pamięć podręcznik do podstaw przedsiębiorczości. Ale udało się. Napisałam ten test na 80%, w rekrutacji dostałam 367 punktów i zostałam zakwalifikowana. Wszystko fajnie, prawda? Papiery złożyłam, więc w teorii mogłabym się już o to nie martwić… W teorii. W praktyce boję się o to, czy będę mogła tam pójść.
Nie będę wchodzić w szczegóły bardziej, niż to konieczne. Aplikowałam też na uczelnię w moim mieście na lingwistykę stosowaną (miałam na nią indeks z konkursu lingwistycznego zorganizowanego przez ten uniwersytet), więc gdzieś na studia pójdę, choć nie ukrywam, myśl o siedzeniu w językach i potem pracy nauczyciela przy perspektywie pracy jako analityk giełdowy albo w towarzystwie funduszy inwestycyjnych jest dla mnie przygnębiająca.
Od sierpnia zeszłego roku brałam dosyć silne leki z tzw. grupy SSRI, które miałam brać do zakończenia matur. Leki działały, jakoś sobie dawałam radę w szkole (miałam najwyższą średnią w klasie nawet, 5,38). Jak zaczęły mi się kończyć, to powoli je odstawiałam. Może nie tak, jak powinnam, nie wiem. Kontakt z lekarzem mam utrudniony, bo mieszkam na wsi, ale lekarz jest w centrum miasta obok i rodzice muszą mnie do niego wozić zawsze. Pod koniec lipca pojechałam nad morze do Sopotu, bo tak mój tata miał urlop. I tu się zaczęło. Moja mama bardzo chciała płynąć katamaranem. Sama jestem dosyć wrażliwa na ruch, boję się trochę wody, szczególnie że nie umiem pływać, ale się zgodziłam. Jak zobaczyłam, jak ten statek się buja przy porcie, to wpadłam w panikę i od tego momentu mój stan się mocno pogorszył. Serce robiło mi fikołki, było mi słabo, nie mogłam oddychać… Mieliśmy płynąć do fokarium na Helu, a tak pojechaliśmy pociągiem, który miał opóźnienie, moi rodzice się bardzo denerwowali, że wrócimy późno… Następnego dnia miałam jechać na targi w Gdańsku, ale prawie zemdlałam na dworcu i musieliśmy wracać z rodzicami do apartamentu. Kolejnego dnia już wracaliśmy do domu, zaraz potem miałam wizytę u lekarza, dostałam jakieś leki na uspokojenie. No wszystko fajnie, myślałam, że będzie lepiej. No, myślałam. Jak byłam tydzień później na pokazie multimedialnym z wykorzystaniem fontanny w moim mieście, to tętno mi skakało do 146 przez 5 minut, więc ledwo tam stałam. I następnego dnia znowu do lekarza. Wywiad, badanie, EKG. Dostałam te leki, które odkładałam, bo muszę się wyciszyć i dostałam skierowanie na badanie krwi za jakieś 2 tygodnie, jak się ustabilizuję. Boję się igieł i krwi, więc będzie ciekawie… Leki chyba pomagają, ale też na razie nie na 100%, bo organizm musi się nimi wysycić, a to zajmuję około 2 tygodni. Z tego powodu większość czasu siedzę w domu, boję się wyjść na dwór, żeby nie zemdleć po drodze. Wczoraj w nocy przestraszyłam się, że sobie coś zrobiłam siedząc, więc potem do 1 w nocy siedziałam na łóżku i byłam na skraju załamania, że jak się położę, to już nie wstanę… Nie mogłam obudzić rodziców, więc ostatecznie chłopak mnie uspokajał (to, jak on stał się moim chłopakiem, to oddzielna historia; mógłby być świętym za to, że ze mną wytrzymuje).
Jak widać, przez mój stan zdrowia kwestia tego, czy będę mogła iść na SGH, jest trudna do ocenienia. Tak samo jak festiwal Sound in Colors w Chorzowie. Choć chyba na niego pojadę, dla ATEEZ i ewentualnie Suho, bo mi się trafił…
Przepraszam za tak długi wpis, pewnie się nim zanudziliście.
Jako że ostatnio było sporo comebacków, to może dodam oceny następnym razem. Mówię tu o Stray Kids i Kiof głównie, bo tych przesłuchałam, stąd też ich zdjęcia pod wpisem.
Trzymajcie się 🤍
PS: Ankieta nawiązuje do title tracku Skz. Klikajcie cokolwiek, to jest tylko na potrzeby testów aplikacji tak naprawdę.

1/2