Gdybym była malarką, żaden mój autoportret nie posiadałby wyraźnych konturów. Zwyczajnie nie potrafię ich określić, wpasować się w żadne ramy, jasno powiedzieć jaka jestem. Wszystkie obrazy byłyby ekspresją.

Gdybym była poetką, każdy mój wiersz opisywałby abstrakcję. W żadnym nie umiałabym umieści rzeczy rzeczywistej.

Gdybym była pisarką moja autobiografia opierałaby się jedynie na tym, jaka byłam kiedyś. Dlaczego? Ponieważ nie potrafiłabym odnieść się do swojej osobowości w teraźniejszości. Nie wiem jaka ona jest.

Nigdy nie popełniaj błędu, na który ,,pokusiłam” się ja. Nigdy, rozumiesz?
Zwyczajnie jesteś warta o wiele więcej niż to.

Nie bądź jak ja. Nie uciekaj od rzeczywistości.
Nie uginaj się pod brzemieniem problemów, które sama wytworzyłaś.
Nie bądź niema w tłumie. Znaj swoją wartość.
Nie zapominaj.
Nie porzucaj.
Nie zadręczaj się.

Bądź zapalniczką, która bucha mocnym płomieniem. Twardą, ciężką do zniszczenia. Porzuć los marnej zapałki, która sczerniała staje się kompletnie bezużyteczna. Tak prosta do złamania.

OTWÓRZ OCZY. Szeroko i na długo. Dobre dusze są i blisko, nie musisz od nich uciekać. Nie bądź obserwatorką, nie zadowalaj się marnym złudzeniem i namiastką poznania ludzi. Wrażliwość stanowi podporę dzisiejszego człowieczeństwa. Na szczęście nie jest jeszcze cechą wymarłą.

Nie udawaj, że rozumiesz świat wokół. Nie udawaj, że znasz przyczyny. Nie łudź się, że kiedykolwiek zrozumiesz. Myślałam, że jestem wystarczająco silna, by być inna. By nie popadać w schematy. Myliłam się.

Powiedzieli: bądź sobą. Ale kto da mi odpowiedź kim tak właściwie?
Powiedzieli: szukaj, a odnajdziesz siebie. Ale gdzie dokładnie? W pustym pokoju, na ruchliwej ulicy, wysoko nad drzewami czy na końcu świata? Gdzie ma padać mój wzrok?

Świat gna do przodu, a ja razem z nim. Dałam się ponieść zbyt szybkiemu nurtowi. Ten czas daję sobie, aby znaleźć odpowiedź na powyższe pytania. Odpocząć od wszystkiego, jednocześnie ponownie się angażując. By powrócić do starych zwyczajów, naprawić rzeczy, które zaniedbałam. Wciąż nie tracąc uśmiechu, szukając pełni szczęścia. W stary-nowy sposób. Znikam.

PRZERWA.

Przepraszam.
Dziękuję.

,,Oto jest fiolet – drzewa cień idący żwirem,
fiolet łączący miłość czerwieni z szafirem. –
Tam brzóz różowa kora i zieleń wesoła,
a w jej ruchliwej sukni nieb błękitne koła.
A we mnie biało, biało, cicho, jednostajnie –
bo noszę w sobie wszystkich barw skupioną tajnię. –
O jakże się w białości mojej bieli męczę –
chcę barwą być – a któż mnie rozbije na tęczę?”