No dobra, dziadek już zasnął-

Generalnie to od razu po powrocie przywalił się o to że… Chodzę-
Nawet jeśli nie był agresywny, to słysząc w jakim stanie był, zdenerwowałam się i powiedziałam mu, że nie obchodzi mnie, że mu to przeszkadza, bo jego nie obchodzi to, że proszę go, żeby nie chlał
Potem zaczął się drzeć, wyklinać mnie, jaką to ja popi3rdolona nie jestem itd-
Babcia mówiła, że nie pił dużo, bo jest chory… Ale ja widzę
I pewnie wiele razy usłyszę "to po co się do niego odzywałaś?" Kurde, nie wiem? Może jestem sfrustrowana tym, że boję się wracaç do domu na tygodniu i robić cokolwiek w weekend? Może już nie wytrzymuję życia z nim? Może dlatego?

Czy ja naprawdę jestem tak złą osobą, bo chcę mieć stabilną sytuację w domu? Bo według wielu tak jest-
Według wielu to jest proste: "siedź w pokoju i nie słuchaj" jakby to było normalne że dziecko boi się i ukrywa we własnym domu-