Na Fali Sygnału — śpiewa Vincent Whittman

(Zwrotka 1)
Nie mam ekranu zamiast twarzy dziś,
tylko głos, co w ciszy nauczył się żyć.
Między światłem scen a zwykłym dniem
szukam tonu, który nazwie mnie.

(Pre-chorus)
Nie zawsze błyszczę, nie zawsze gram,
czasem cisza mówi więcej niż plan.
Ale gdy słyszysz ten znajomy ton,
to wciąż ja — pod inną skórą, wciąż Vox.

(Refren)
Jestem głosem nocy, Vincent — to ja,
nie neon, nie znak, tylko puls i czas.
Z krwi i myśli, z drżenia rąk,
niosę ten sam rytm, ten sam prąd.
Nie muszę świecić, byś mnie znał —
wystarczy, że słyszysz, jak brzmię naprawdę ja.

(Zwrotka 2)
Nie wszystko da się zmierzyć w dB,
nie każdy lęk zagłuszy beat.
Czasem schodzę ze sceny w cień,
żeby przypomnieć sobie, kim jestem, nie kim chcę być.

(Pre-chorus)
Bez filtrów, bez ram,
bez perfekcyjnych kadrów i lamp.
Jeśli zostaniesz, gdy zgaśnie show,
to znaczy, że słyszysz mnie — nie tylko Vox.

(Refren)
Jestem głosem nocy, Vincent — to ja,
nie ekran, nie mit, tylko puls i czas.
Z krwi i myśli, z drżenia rąk,
niosę ten sam rytm, ten sam prąd.
Nie muszę świecić, byś mnie znał —
wystarczy, że słyszysz, jak brzmię naprawdę ja.

(Bridge)
Może Vox to maska, może znak,
ale Vincent to ten, co dźwiga ciężar dat.
Jeśli świat mnie wyciszy, jeśli stracę ton —
będę śpiewał ciszej, ale wciąż to ja, wciąż on.

(Finał)
Nie 📺, nie 🥿🥿 — tylko ślad,
krok po kroku, własny takt.
Jeśli zapytasz, kim naprawdę jestem dziś,
powiem: „Vincent. A Vox… to mój głos, gdy chcę nim być.”