Jadę do Karwii!!!

Jadę!!!
Super
...

22 Super!
Quiz w Poczekalni. Zawiera nieodpowiednie treści? Wyślij zgłoszenie
Shity_Zira
Shity_Zira
Zobacz profil
Zobacz podobne quizy: #karwia

Komentarze sameQuizy: 4

Firestar.

Firestar.

Ja właśnie jestemw Karwii

Odpowiedz
.Bakomakoma.Boy.

.Bakomakoma.Boy.

Karwia
Przejdź do nawigacjiPrzejdź do wyszukiwania
Zobacz też: inne znaczenia.
Karwia
Wybrzeże Bałtyku w Karwi
Wybrzeże Bałtyku w Karwi
Państwo Polska
Województwo pomorskie
Powiat pucki
Gmina Władysławowo
Sołectwo Karwia
Liczba ludności (2012) 992
Strefa numeracyjna 58
Kod pocztowy 84-105
Tablice rejestracyjne GPU
SIMC 0935067
Położenie wsi
Położenie wsi
Położenie na mapie gminy Władysławowo
(Przełącz na mapę Polski)
Mapa lokalizacyjna gminy Władysławowo
Karwia
Karwia
Ziemia54°49′44″N 18°12′36″E
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikipodróże Informacje w Wikipodróżach
Karwia (dodatkowa nazwa w j. kaszub. Karwiô, niem. Karwen)[1] – wieś w Polsce, w województwie pomorskim, w powiecie puckim, w gminie Władysławowo[2], nad Morzem Bałtyckim.

Karwia to nadmorska miejscowość letniskowa. Posiada szeroką plażę o długości około 3 km, przystań morską dla rybaków (pas plaży) i dwa letnie kąpieliska. Większość zabudowy obejmuje liczne prywatne kwatery, pensjonaty i ośrodki wypoczynkowe. Zachowało się wiele obiektów budowlanych sprzed II wojny światowej sięgających nawet lat 90. XIX wieku, wybudowanych w charakterystycznym stylu rozpowszechnionym na Nórdze posiadających wartość zabytkowo-historyczną.

W latach 1963–1972 część osiedla Jastrzębia Góra. W latach 1973–2014 część miasta Władysławowo.

Spis treści
1 Położenie
2 Warunki przyrodnicze
2.1 Galeria – środowisko
3 Historia
4 Demografia
4.1 Galeria – infrastruktura
5 Polityka
6 Religia
7 Zabytki
7.1 Galeria – zabytki
8 Turystyka
9 Sport
10 Ludzie związani z Karwią
11 Przypisy
12 Bibliografia
13 Linki zewnętrzne
Położenie
Karwia jest położona na wschodnim krańcu Wybrzeża Słowińskiego, między Kanałem Karwinką od zachodu a strugą Czarna Woda od wschodu. Wieś graniczy: od wschodu z sołectwem Ostrowo, z południa z miejscowością Karwieńskie Błoto Pierwsze, z zachodniej strony z miejscowością Karwieńskie Błoto Drugie i od północy z Bałtykiem. Do najbliższego miasta Władysławowa jest stąd 16 km, do Pucka 25 km, Helu 51 km, Sopotu 61 km, Łeby 63 km.

Około 7 km od zabudowań znajduje się najdalej na północ wysunięty punkt Polski (przed II wojną światową Karwia była najdalej wysuniętą wsią na północ Polski, nie licząc regionów dzisiejszej Litwy). Przez miejscowość przebiega droga wojewódzka nr 215 łącząca Władysławowo i Sulicice.

Według danych urzędu miejskiego powierzchnia sołectwa wynosi 245,6 ha[3].

Warunki przyrodnicze
Pas wybrzeża Karwi stanowi część Nadmorskiego Parku Krajobrazowego (na północ od ul. Wojska Polskiego), zaś pozostały obszar sołectwa stanowi część Nadmorskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu. W Karwi przybrzeżne wody Bałtyku w pasie o około 15 kilometrowej szerokości wchodzą w skład obszaru specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 o nazwie PLB990002 Przybrzeżne Wody Bałtyku. Zimują tu w znaczących ilościach nur czarnoszyi i rdzawoszyi. Szczególne znaczenie mają również populacje lodówki, nurnika i uhli. W faunie dominują drobne skorupiaki i rzadko foki szare i obrączkowane i morświny[4].

Galeria – środowisko
Zdjęcia z 2016:

Kanał Karwinka

Ujście Kanału Karwinka do morza

Na Kanale Karwinka

Plaża wieczorem

Plaża w Karwi, wejścia 43-45

Plaża o poranku

Struga Czarna Woda

Czarna Woda, przed ujściem do Bałtyku

Czarna Woda, ujście do morza
Historia
Karwia po raz pierwszy pojawia się w dokumentach w 1274. W XIII wieku była prawdopodobnie lokowana na prawie chełmińskim jako mała osada rybacka. Osadę otaczały od południa i zachodu bagna zalewane cyklicznie przez morze[5]. W 1599 starosta pucki Jan Wejher sprowadził osadników holenderskich w celu ich osuszenia i przywrócenia do użytkowania. Zbudowali na nich nową osadę Karwieńskie Błota i wywarli także wpływ na rozwój sąsiedniej Karwi. Pod koniec XVI wieku rybacy z Karwi daninę w postaci ryb płacili kościołowi w Strzelnie. W 1677 król polski Jan III Sobieski zwolnił ich z podatku za połów ryb. Polska nazwa osady pojawiła się około 1670. W 1773 morze zalało całą miejscowość. Bałtyk często zalewał wieś w czasie sztormów. Dopiero w latach 1930-stych na zachód od wsi wybudowano kilometrową tamę typu holenderskiego, która zabezpieczyła wieś przed powodziami[6].

W Karwi w latach 1945–1991 stacjonowała strażnica WOP. Budynki byłej placówki przekształcono na ośrodek szkoleniowo-wypoczynkowy Straży Granicznej[7]. W 1950 wzniesiono nowy kościół, a w 1957 została erygowana parafia rzymskokatolicka. Mieszkańcy Karwi zajmowali się głównie rybołówstwem oraz rolnictwem i hodowlą bydła[5]. W okresie międzywojennym do Karwi zaczęło przybywać coraz więcej letników. Polska miała wtedy zaledwie 24 kilometrowy dostęp do morza otwartego (od Dębek przez Karwię do Władysławowa) nie licząc Półwyspu Helskiego[7]. Ale zdecydowany rozwój wsi jako nadmorskiej miejscowości letniskowej rozpoczął się pod koniec XX wieku. W 2012 w Karwi wyznaczono dwa letnie kąpieliska nadmorskie z wejściami na plażę nr 43 i 45 z ulicy Wojska Polskiego[8][4], a kąpielisko z wejściem nr 43 spełniało obowiązkowe wymogi jakościowe dla wody w kąpielisku Unii Europejskiej[9].

Przynależność administracyjna miejscowości w okresie powojennym:

1946–1954 Karwia w gminie Strzelno, powiat wejherowski, województwo gdańskie
1954–1960 Karwia jako Gromada w powiecie puckim
1960–1972 Karwia należy do Gromady Jastrzębia Góra
1973–2014 Karwia w granicach miasta Władysławowa
2015– nadal, Karwia jako wieś sołecka w gminie miejsko-wiejskiej Władysławowo[10]
Demografia
W 1678 w osadzie mieszkało 39 osób. W 1849 wieś liczyła 201 mieszkańców. W 1905 liczba mieszkańców Karwi wzrosła do 323. Popularnymi nazwiskami byli: Bisewski oraz Wittbrodt, Volkmann, Schmundt, które wiązały się z osadnikami holenderskimi[5]. Po drugiej wojnie światowej nastąpił znaczny przyrost ludności zwłaszcza na przełomie XX i XXI wieku kiedy wieś zmieniła charakter z osady rybackiej i rolniczej na letniskową. W 2008 Karwia liczyła 931, a w 2012 992 stałych mieszkańców[4].

Galeria – infrastruktura
Zdjęcia z 2016:

Szkoła Podstawowa

Ochotnicza Straż Pożarna

Biblioteka

Ul. Kolorowa

Fontanna przy ul. Kolorowej

Ul. Kopernika (droga woj. nr 215)

Dawna Strażnica WOP

Ul. 12 Marca

Ul. Melioracyjna
Polityka
W referendum 2003 Karwia zdecydowanie opowiedziała się za wejściem Polski do Unii Europejskiej, gdyż oddano 84,61% głosów na tak[11].

W wyborach parlamentarnych do Sejmu w dniu 25 października 2015 wieś zdecydowanie poparła Platformę Obywatelską, która zdobyła 44,90% głosów. Na drugie ugrupowanie Prawo i Sprawiedliwość oddano 26,28% głosów[12].

Także w wyborach prezydenckich w 2015 mieszkańcy Karwi głosowali na kandydata Bronisława Komorowskiego, który zdobywając 68,25% głosów wyraźnie pokonał w II turze Andrzeja Dudę (31,75% głosów)[13].

Natomiast w wyniku ostatnich wyborów samorządowych do Rady Miejskiej przeprowadzonych w dniu 16 listopada 2014 Karwia jest reprezentowana w 15 osobowej Radzie Miejskiej przez jednego radnego z Komitetu Wyborczego Wyborców Pozytywne Zmiany[14][15].

Religia
Osobny artykuł: Parafia św. Antoniego Padewskiego w Karwi.
Zabytki
W miejscowości nie ma obiektów zabytkowych wpisanych do rejestru zabytków województwa pomorskiego. Według gminnej ewidencji zabytków przyjętej 7 kwietnia 2014 obiektami historyczno–zabytkowymi w Karwi są[16]:

Pensjonat Łucja z początku XX wieku przy ul. Wojska Polskiego 2
Kościół rzymskokatolicki pw św. Antoniego Padewskiego wybudowany w latach 1948–1950
Kaplica murowana z początku XX wieku przy ul. 12 Marca 64
Krzyż przydrożny na styku ul. Wojska Polskiego i Kopernika
Domy mieszkalne z początku XX wieku: nr 5, 7–9, 10/12/14, 24, 58/60 przy ul. 12 Marca; nr 8, 20, 25, 30 wraz z budynkiem gospodarczym, 33 i 37–39 przy ul. Wojska Polskiego; nr 5 i 6 przy ul. Dobrej i nr 5 przy ul. Kopernika.
Galeria – zabytki
Zdjęcia z 2016:

Pensjonat „Łucja”

Kapliczka przy ul. 12 Marca

Kościół parafialny

Dom mieszkalny przy ul. 12 Marca 5

Dom mieszkalny przy ul. Wojska Polskiego 8

Budynek starej szkoły z 1892 roku przy ul. Wojska Polskiego 30

Budynek gospodarczy nauczycieli z Karwi z 1892 roku przy ul. Wojska Polskiego 30

Krzyż przy zbiegu ul. Wojska Polskiego i Kopernika

Ul. 12 Marca, pozostałości dawnej zabudowy
Turystyka
Szlaki piesze

szlak turystyczny niebieski Szlak Nadmorski–Zatokowy (E9): Krokowa – Karwia – Ostrowo – Jastrzębia Góra – Rozewie – Władysławowo – Chałupy – Kuźnica – Jastarnia – Jurata[17]
Szlaki rowerowe

szlak rowerowy czerwony Białogóra – Dębki – Karwia
Szlaki konne

szlak konny Wejherowo – Lubocino – Żarnowiec – Dębki – Karwia – Ostrowo – Jastrzębia Góra – Mechowo – Wejherowo
Sport
W Karwi działa klub sportowy „Norda Karwia”[18][19]. Drużyna piłkarska klubu w rozgrywkach gdańskiej klasy „B” w sezonie 2015/2016 zajęła 6 miejsce[20].

Ludzie związani z Karwią
Andrzej Kurylewicz
Przypisy
Fryderyk Lorentz, Polskie i kaszubskie nazwy miejscowości na Pomorzu Kaszubskiem (​ISBN 83-60437-22-X​) (​ISBN 978-83-60437-22-3​).
Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 4 grudnia 2014 r. w sprawie ustalenia, zmiany i zniesienia urzędowych nazw niektórych miejscowości oraz ustalenia nazw obiektów fizjograficznych (Dz.U. z 2014 r. nr 0, poz. 1832).
Gmina w liczbach (pol.). Urząd Miejski we Władysławowie. [dostęp 2010-02-17].
Strategia Rozwoju Gminy Miasta Władysławowa do 2020 roku – na stronie BIP Gminy Władysławowo. [dostęp 2016-04-18].
Wojciech Czerwiński, Władysławowo, Krajowa Agencja Wydawnicza Gdańsk, 1988 rok, s. 32.
Karwia – strona miasta Władysławowa. [dostęp 2016-07-11].
Nasze tradycje – strona Morskiego Oddziału Straży Granicznej. [dostęp 2016-07-08].
Uchwała Nr XXV/211/2012 Rady Miejskiej Władysławowa z dnia 25 kwietnia 2012 r. (Dz. Urz. Woj. Pomorskiego z 2012 r. poz. 1677).
Bathing water quality – data viewer (ang.). European Environment Agency. [dostęp 2013-06-09].
Uchwała Nr XVIII/210/04 Rady Miejskiej Władysławowa z dnia 28 kwietnia 2004 r. ws. statutu sołectwa (Dz. Urz. Woj. Pomorskiego z 2004 r. Nr 109, poz. 1924).
Władysławowo wyniki głosowania – strona PKW. [dostęp 2016-06-05].
Obwodowa Komisja Wyborcza nr 12 Karwia – strona PKW. [dostęp 2016-06-05].
Władysławowo zbiorcze statystyki głosowania – strona PKW. [dostęp 2016-006-05].
Miasto Władysławowo –wyniki głosowania – strona PKW. [dostęp 2016-06-05].
Władysławowo – strona gminy. [dostęp 2016-06-05].
Gminna Ewidencja Zabytków Władysławowo – strona BIP gminy. [dostęp 2016-06-10].
Szlak Nadmorski–Zatokowy – strona Oddziału PTTK Gdańsk. [dostęp 2016-07-28].
Kluby sportowe – strona miasta Władysławowa. [dostęp 2016-07-31].
Norda Karwia – strona klubu. [dostęp 2016-07-31].
Klasa B grupa Gdańsk I sezon 2015/2016 – strona pomorskifutbol. [dostęp 2016-07-31].
Bibliografia
Wojciech Czerwiński, Władysławowo, Krajowa Agencja Wydawnicza Gdańsk, 1988 rok, ​ISBN 83-03-01890-6​
Roman Drzeżdżon, Kleka albo kaszubskie ABC…, REGION, Gdynia, 2009 rok, ​ISBN 978-83-7591-079-7​
Linki zewnętrzne
Strona rady sołeckiej w Karwi
Informator turystyczny karwia.info.pl
Informator turystyczny karwia.com
Karwia w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. III: Haag – Kępy. Warszawa 1882.
[ukryj]
p • d • e
Gmina Władysławowo
Siedziba gminy: Władysławowo
Miasto
Władysławowo
POL Władysławowo COA.svg
Wsie
Chałupy Chłapowo Jastrzębia Góra Karwia Ostrowo Rozewie Tupadły
Część wsi i nazwy potoczne
Lisi Jar Jasne Wybrzeże
Kategoria: Karwia
Menu nawigacyjne
Nie jesteś zalogowanyDyskusjaEdycjeUtwórz kontoZaloguj sięArtykułDyskusjaCzytajEdytujEdytuj kod źródłowyHistoria i autorzySzukaj
Przeszukaj Wikipedię
Strona główna
Losuj artykuł
Kategorie artykułów
Najlepsze artykuły
Częste pytania (FAQ)
Dla czytelników
O Wikipedii
Zgłoś błąd
Kontakt
Wspomóż Wikipedię
Dla wikipedystów
Pierwsze kroki
Portal wikipedystów
Ogłoszenia
Zasady
Pomoc
Ostatnie zmiany
Narzędzia
Linkujące
Zmiany w linkowanych
Prześlij plik
Strony specjalne
Link do tej wersji
Informacje o tej stronie
Element Wikidanych
Cytowanie tego artykułu
W innych projektach
Wikimedia Commons
Wikipodróże
Drukuj lub eksportuj
Utwórz książkę
Pobierz jako PDF
Wersja do druku

W innych językach
Cebuano
Čeština
English
Kaszëbsczi
Українська
Edytuj linki
Tę stronę ostatnio edytowano 21 maj 2019, 15:14.
Tekst udostępniany na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania.
Polityka ochrony prywatnościO WikipediiKorzystasz z Wikipedii tylko na własną odpowiedzialnośćDla deweloperówKomunikat na temat ciasteczekW

Odpowiedz
Shity_Zira

Shity_Zira

•  AUTOR

@.Bakomakoma.Boy. jadę nad morze 👿

Odpowiedz
.Bakomakoma.Boy.

.Bakomakoma.Boy.

@Zira Morze Bałtyckie
Przejdź do nawigacjiPrzejdź do wyszukiwania
Na tę stronę wskazuje przekierowanie z „Bałtyk”. Zobacz też: inne znaczenia
Morze Bałtyckie
Zdjęcie satelitarne Bałtyku w marcu 2000
Zdjęcie satelitarne Bałtyku w marcu 2000
Kontynent Europa
Państwa Szwecja
Finlandia
Rosja
Estonia
Łotwa
Litwa
Polska
Niemcy
Dania
Powierzchnia 415 266 km²
Powierzchnia zlewiska 1 721 238 km²
Średnia głębokość 52,3 m
Największa głębia 459 m
Objętość 21 721 km³
Zasolenie 2–20‰, średnio: 7‰
Temperatura w zimie od 2 do 4 °C
w lecie od 11 do 26 °C
Typ morza śródlądowe
Części morza Cieśniny Duńskie, Zatoka Botnicka (Botnik Południowy, Botnik Północny), Zatoka Fińska, Zatoka Ryska
Wyspy Bornholm, Gotlandia, Hiuma, Olandia, Rugia, Saaremaa, Uznam, Wolin, Wyspy Alandzkie
Położenie na mapie Europy
Mapa lokalizacyjna Europy
Morze Bałtyckie
Morze Bałtyckie
Ziemia58°N 20°E
Mapa batymetryczna
Mapa batymetryczna
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Plaża w Brzeźnie zimą

Ahrenshoop

Bałtyk nad Zatoką Ryską w Estonii

Latarnia morska Świnoujście

Molo w Międzyzdrojach

Plaża w Dziwnowie

Bałtyk w okolicach Niechorza

Bałtyk w okolicach Mielna

Bałtyk w Kołobrzegu

Bałtyk w okolicach Międzywodzia

Dziwnówek

Bałtyk o zachodzie słońca nad Portem Północnym (Gdańsk Stogi)

Zatoka Pucka w Rewie

Bałtyk w Chałupach

Plaża w Jastarni

Plaża w Rewie

Kamienista plaża w Jarosławcu

Wybrzeże Zatoki Fińskiej w Sankt Petersburgu, Komarowo

Okolice Sztokholmu – widok z wyspy Ljusterö z wysokości 52 m n.p.m.

Bałtyk z portu w Darłowie
Morze Bałtyckie, Bałtyk (łac. balteus – pas) – morze śródlądowe na szelfie kontynentalnym w północnej Europie. Połączone z Morzem Północnym przez Cieśniny Duńskie (Mały Bełt, Wielki Bełt, Sund, Kattegat, Skagerrak oraz Limfjord). Za zachodnią granicę Bałtyku Właściwego przyjmuje się cieśninę Sund i próg podwodny ciągnący się na głębokości 18–20 m od przylądka Gedser (wyspa Falster) do przylądka Darßer Ort (Darß); na zachód od tej linii znajduje się akwen Bałtyku Zachodniego o powierzchni ok. 8000 km² nazywany przez Niemców także Ostsee; akwen ten obejmuje m.in. część wód Cieśnin Duńskich (oprócz Małego i Wielkiego Bełtu), a także mniejsze: Alsenbelt, Fehmarnbelt, Langelandsbælt.

Nazwa Bałtyku, znanego również jako Morze Scytyjskie, pojawia się po raz pierwszy u niemieckiego kronikarza Adama z Bremy.

Spis treści
1 Charakterystyka
1.1 Powierzchnia
1.2 Linia brzegowa
1.3 Największe zatoki
1.4 Większe półwyspy
1.5 Wyspy
1.6 Głębokość
1.7 Podział morfologiczny
1.8 Zasolenie
1.9 Poziom wód i fale
1.10 Zlodzenie
1.11 Temperatura wody
2 Historia geologiczna
3 Nazwa
4 Zanieczyszczenia
5 Państwa leżące nad Morzem Bałtyckim
6 Zlewisko Bałtyku
7 Porty nad Morzem Bałtyckim
8 Biologia
8.1 Fauna Bałtyku
8.2 Flora Bałtyku
9 Zobacz też
10 Przypisy
11 Linki zewnętrzne
Charakterystyka
Bałtyk nazywany jest morzem śródlądowym północnej Europy, ponieważ ze wszystkich stron jest otoczony lądem, a z Morzem Północnym łączy go jedynie kilka płytkich cieśnin. Położone jest w północnej strefie klimatu umiarkowanego. Oba morza leżą na tym samym szelfie kontynentalnym.

rozciągłość południkowa – ok. 1300 km
rozciągłość równoleżnikowa najszersza (przez Zatokę Fińską) – ok. 600 km
rozciągłość równoleżnikowa najwęższa (przez Zatokę Botnicką) – 100 km
rozciągłość równoleżnikowa poniżej Gotlandii – ok. 250 km
Powierzchnia
Powierzchnia Bałtyku wraz z Kattegatem wynosi ok. 415 266 km². Bez Kattegatu Bałtyk zajmuje 392 979 km². Powierzchnia zlewni wynosi 1 721 233 km². Objętość morza wynosi 21 721 km³[1].

Linia brzegowa
Linia brzegowa Bałtyku o długości ok. 8100 km[2] jest mocno rozwinięta i urozmaicona. Składa się na to duża liczba zalewów, zatok, półwyspów oraz wysp i wysepek, szczególnie licznych przy wybrzeżach północnym i zachodnim.

Największe zatoki
Trzy wybitne rozgałęzienia Bałtyku tworzą wielkie zatoki:

Zatoka Botnicka o powierzchni 117 000 km²;
Zatoka Fińska o powierzchni 30 000 km²;
Zatoka Ryska o powierzchni 17 000 km².
Z innych większych zatok należy wymienić zatoki: Gdańską, Pomorską, Lubecką, Kilońską oraz Zalew Kuroński.

Większe półwyspy
Półwysep Długość
km Szerokość
km Państwo
Mierzeja Kurońska 98 0,4–4 Litwa/Rosja
Mierzeja Wiślana 60 0,6–2 Polska/Rosja
Fischland-Darß-Zingst 45 7 Niemcy
Mierzeja Helska 35 0,3–0,1–3 Polska
Wyspy
Osobny artykuł: Wyspy Morza Bałtyckiego.
Nazwa Powierzchnia [km²] Państwo Ludność
Gotlandia 3144 Szwecja 57 004
Sarema 2673 Estonia 40 312
Olandia 1342 Szwecja 23 000
Lolland 1243 Dania 73 000
Hiuma 965 Estonia 10 000
Rugia 935 Niemcy 73 000
Bornholm 588 Dania 44 100
Falster 514 Dania 47 000
Uznam 445 Polska
Niemcy 76 500
Als 312 Dania 50 000
Langeland 285 Dania 15 000
Wolin 265 Polska 17 000
Muhu 198 Estonia 1822
Hailuoto 197 Finlandia 995
Fehmarn 185 Niemcy 13 036
Vormsi 93 Estonia 3000
Ærø 88 Dania 6863
Kotlin 84 Rosja 42 800
Pozostałe wyspy:

Wyspy Alandzkie (ok. 6500 wysp i wysepek, Finlandia)
Valassaaret (Finlandia)
Archipelag Sztokholmski (Szwecja)
Møn (Dania)
Samsø (Dania)
Anholt
Læsø (Dania)
Gotska Sandön
Ven
Utö
Ornö
Kemiö
Grasö
Vallgrund
Björkö
Holmön
Ängesön
Głębokość
Morze Bałtyckie dzieli się na 3 wielkie baseny:

Basen Botnicki o maksymalnym zagłębieniu 294 m
Basen Gotlandzki o maksymalnym zagłębieniu 459 m
Basen Bornholmski o maksymalnym zagłębieniu 105 m[1]
Średnia głębokość Bałtyku wynosi 52,3 m[1], maksymalna – 459 m (Głębia Landsort na północny zachód od Gotlandii). Między Gotlandią a wybrzeżem łotewskim znajduje się Głębia Gotlandzka o maksymalnej głębokości sięgającej 250 m[3]. W Kattegacie głębokość maksymalna wynosi 109 m, ze średnią 24 m. Głębia położona najbliżej Polski – Głębia Gdańska – liczy 118 m.

Oprócz głębi i rynien charakterystyczną cechą rzeźby dna Bałtyku jest występowanie znacznych pod względem obszaru płycizn, zwanych ławicami. Zbudowane są one przeważnie z materiału piaszczysto-żwirowego i kamienistego, będącego pozostałością dawnych moren polodowcowych[3]. Licząc od zachodu, są to ławice: Arkońska, Orla, Odrzańska, Słupska, Środkowa i Hoburg na południe od Gotlandii.

Podział morfologiczny
Podział Morza Bałtyckiego przy uwzględnieniu czynników morfologicznych[4]:

Botnik
Morze Alandzkie – między Wyspami Alandzkimi a brzegami Szwecji
Morze Archipelagowe[5] – między Wyspami Alandzkimi a brzegami Finlandii
Botnik Południowy (Morze Botnickie) – główny basen Zatoki Botnickiej
Botnik Północny – północny basen Zatoki Botnickiej
Basen Gotlandzki
Niecka Północnogotlandzka
Niecka Zachodniogotlandzka
Niecka Wschodniogotlandzka
Zatoka Fińska – odcięta linią umowną od Basenu Gotlandzkiego
Zatoka Ryska
Zatoka Gdańska – odcięta linią umowną od Basenu Gotlandzkiego
Basen Bornholmski
Niecka Arkońska (dawna Głębia Arkońska)
Niecka Wschodniobornholmska
Zatoka Pomorska
Morze Bełtów
Sund
Wielki Bełt wraz z Bełtem Langelandzkim i Bełt Samso
Mały Bełt
Zatoka Kilońska
Bełt Fehmarn
Zatoka Meklemburska i inne mniejsze cieśniny
Kattegat
Zasolenie
Ze względu na niskie zasolenie Bałtyk zalicza się do wód słonawych (mezohalinowych) i określa morzem półsłonym. Średnie zasolenie wynosi ok. 7‰. Na ogół waha się w granicach od 2 do 12‰, choć zimą zasolenie nie przekracza 7,8‰ w Zatoce Gdańskiej. W Kattegacie i Skagerraku wynosi ok. 20‰, w Bełtach i Zatoce Kilońskiej ok. 15–17‰, przy polskich wybrzeżach ok. 7‰, w Zatoce Puckiej spada do 6,2‰, w Zalewie Wiślanym tylko 1–3‰, w Zatoce Fińskiej i Botnickiej spada do 2‰. Stosunkowo duże różnice zasolenia w Bałtyku występują w kierunku pionowym. Słona woda jako cięższa opada ku dnu basenu. Na przykład w Basenie Bornholmskim przy powierzchni wynosi ok. 7,5‰, a przy dnie, na głębokości 100 m sięga aż 15–18‰.

Do Morza Bałtyckiego wpływa około 250 rzek, z których największe to: Wisła, Odra, Newa, Kemi, Niemen, Lule, Gota, Ångerman i Dźwina. Wody te parują w podobnym tempie jak woda akwenu, do którego należy zlewisko.

Niskie zasolenie Bałtyku spowodowane jest względnie niskimi temperaturami i związanym z tym mniejszym tempem parowania wody w obszarze szerokości geograficznych akwenu. Przykładem morza, w którym parowanie jest bardzo intensywne i zwiększa zasolenie do ok. 40‰, jest Morze Śródziemne, jak we wszystkich wodach tego zakresu szerokości geograficznej.

Poziom wód i fale
Poziom wód Bałtyku jest wyższy niż w Oceanie Atlantyckim i Morzu Północnym i wynika z jego śródlądowego położenia. Powodem jest zbyt słaba wymiana wód przez wąskie Cieśniny Duńskie, aby nastąpiło pełne wyrównanie poziomów. W cieśninach wody piętrzą się zależnie od kierunku wiatrów, które albo pchają wody oceaniczne w głąb Bałtyku, lub na odwrót – wypychają je z niego.

Przypływ, będący wynikiem przyciągania wód morskich przez Księżyc i Słońce, jest na Bałtyku nieznaczny i wynosi: w Kopenhadze 24 cm, w Świnoujściu 8 cm, w Zatoce Gdańskiej 3 cm, w Kłajpedzie 4 cm, zaś w Zatoce Fińskiej na skutek jej ciasnoty wzrasta znów do 6–8 cm. Sejsze, wywołane głównie różnicami ciśnienia atmosferycznego w różnych punktach basenu, mają amplitudę rzadko przekraczającą 30 cm. Spiętrzenia wody wywołane silnymi wiatrami sięgają od 50 cm na brzegach otwartego morza do 2 m i więcej w cieśninach i w głębi zatok. W listopadzie 1824 r. wody nagnane przez wiatr podniosły poziom morza w Petersburgu o 410 cm, natomiast w 1924 r. o 369 cm[2].

Bałtyk jest morzem burzliwym, a fale są krótkie i strome. Typowa wysokość fali wynosi 5 m. W czasie silnych sztormów fale są gwałtowne, nieuporządkowane, często odbite i nadbiegające z różnych kierunków, a ich wysokość sięga prawie do 10 m. 23 grudnia 2004, w czasie sztormu w rejonie północnego Bałtyku, zarejestrowano pojedynczą falę o wysokości prawie 14 m. Odległości między grzbietami fal są przy tym niewielkie, sięgają zaledwie 50 m[2].

Najsilniejsze falowania wywołane są przez cyklony (niże baryczne), nadciągające z zachodu lub ze wschodu. Morze jest najbardziej burzliwe w styczniu, najspokojniejsze w czerwcu. Na polskim wybrzeżu Bałtyku rocznie notuje się 20–25 dni sztormowych[2].

Bałtyckie sztormy są niebezpieczne dla żeglugi statków. W ostatnich latach podczas sztormu zatonęły 3 duże promy: 14 stycznia 1993 polski „Jan Heweliusz”, 28 września 1994 estoński MS „Estonia”, a 1 listopada 2006 szwedzki MS „Finnbirch”.

Temperatura wody powierzchniowej w zależności od pory roku wynosi od -0,5 do +20 °C.

Temperatura wód przy polskim wybrzeżu jest uzależniona od wiatrów. Wiatry zachodnie ocieplają wodę, wschodnie – oziębiają ją[6].

Zlodzenie
Lód skuwa zatoki: Botnicką, Fińską i Ryską oraz zalewy i mniejsze zatoki. Grubość lodu dochodzi do 70 cm w północnej części Zatoki Botnickiej. Pokrywa lodowa formuje się tam w wąskim pasie przybrzeżnym, ale w centralnych obszarach każdego z tych basenów zalega już jedynie odmiana gęstej kry, tzw. pak lodowy. Morze zaczyna zamarzać najpierw przy brzegu, najwcześniej w połowie listopada, a rozmarza w maju, co obserwowano także w ostatnich latach. Wyspy północnego Bałtyku, jak Hiuma, Sarema i archipelag u wejścia do Zatoki Botnickiej uzyskują zimą połączenie z lądem stałym, jak np. na początku 2009 roku[7].

W źródłach historycznych opisano kilkakrotne zamarznięcie Zatoki Meklemburskiej, dzięki czemu był możliwy transport saniami z Rostocku i Lubeki na wyspy duńskie[8]. Zlodzeniu akwenu wydaje się sprzyjać znacznie mniejsza głębokość zachodniej części Bałtyku niż obszarów rozciągających się bardziej na wschód i najwyraźniej z tego powodu zdecydowanie brak takich opisów dla wybrzeża polskiego. Kilkakrotnie opisano przeprawy po lodzie między Gdańskiem a Helem[8], a współcześnie Zatoka Pucka zamarza każdej bardziej mroźnej zimy (np. co roku w latach 2009–2011). Jednak zasięg zlodzenia kończy się zawsze jedynie na Helu. Jeden tylko, powstały w roku 1423, relacjonuje wyprawę saniami z Gdańska na wyspy duńskie. W tym samym roku możliwe były podobno przeprawy po lodzie z Prus[8], które być może kronikarz utożsamił z Brandenburgią, do Lubeki oraz z Meklemburgii do Danii[8]. Wzmiankowana relacja powstała na samym początku Minimum Spörera, co wskazywałoby, jeżeli traktować tę dosłownie, na brak większego związku ze zmianami na Słońcu, których zresztą astronomowie nie byli w stanie wtedy rejestrować.

Wiadomo o innym, bardziej współczesnym opisie, w którym biskup Andrzej Chryzostom Załuski, opisując niezwykle mroźną zimę lat 1708/1709, zanotował, co następuje: „Morze Bałtyckie jak tylko okiem nawet uzbrojonem dosięgnąć można było, do dnia 8 kwietnia, grubym lodem było pokryte”[9]. Z cytowanej relacji nie wynika jednak czy był to lód stały, czy zwykła kra, jak również czy wzmiankowane pole lodowe obserwowano na otwartym morzu, a nie w obszarze często zlodzonego Zalewu Wiślanego.

Podobne do opisanych wcześniej raportów o przedostawaniu się po lodzie do Szwecji mogą natomiast dotyczyć jedynie obszaru często zamarzającej Zatoki Fińskiej, bo kiedyś kraj ten rozciągał się również na tereny Finlandii. Znany jest taki właśnie opis z roku 1460, kiedy to podróżowano z Rewla w Inflantach, położonego na południowym brzegu Zatoki Fińskiej, do Szwecji, ale podobno również do Danii[8]. Od roku 1406 do końca wieku w skład terytorialny Danii wchodziła także Gotlandia, a sto lat wcześniej, w roku 1306, Bałtyk zamarzł właśnie między Olandią, Gotlandią i Estonią[8], podczas gdy południowe wybrzeże morza, poza Zatoką Meklemburską, pozostało najwyraźniej wolne od stałego lodu. Być może nieco podobnie należałoby tłumaczyć wzmiankowany wcześniej opis z roku 1423.

Od roku 1900 południowy Bałtyk nie zamarzł ani razu, natomiast często pojawia się kra, zwłaszcza w pobliżu Zatoki Meklemburskiej. Mimo dużego zasięgu zlodzenia, jaki można ustalić, korzystając z rysunku w publikacji Krzysztofa Kożuchowskiego, Morze Bałtyckie nie zamarzło całkowicie również w latach 1739–1740, 1753–1754, 1788–1789, 1798–1799, 1808–1809, 1829–1830, 1866–1867, 1870–1871, 1876–1877, 1880–1881, 1887–1888, 1892–1893, 1939–1940, 1941–1942, 1946–1947[10]. Ponadto okresy te nie pokrywają się z latami, gdy obserwowano duże pola kry w zachodniej części akwenu, co mogłoby świadczyć o bardzo mroźnych zimach na Półwyspie Jutlandzkim.

W roku 1987 ok. 96% powierzchni Bałtyku zajmowała kra, ale nie tworzyła jednolitej pokrywy, po której można by przemieszczać się saniami. Stały lód pojawił się wówczas, tak jak podczas innych mroźnych zim, jedynie w wąskim przybrzeżnym pasie zatok Botnickiej i Fińskiej, zaś na całej rozciągłości polskiego wybrzeża obserwowano mniej gęstą krę[11]. Luźna kra u zachodnich wybrzeży Polski, na odcinku od Świnoujścia do Kołobrzegu, pojawiła się również w lutym 2010[12]. Z lokalnej prasy wiadomo też, że pole lodowe rozciągało się po horyzont na wysokości Świnoujścia, zaś z zamieszczonej na stronie internetowej fotografii wynika, że podobnie morze wyglądało w Jarosławcu[13], tworząc gdzieniegdzie w pobliżu brzegu piętrzące się zwały lodu (Trzęsacz, Rewal); patrz zdjęcia[14][15].

Duża czasowa rozciągłość małej epoki lodowcowej powoduje, że wszystkie opisy niezwykłych zjawisk lodowych znane z wieku XIV, XV, XVI i XVII powstały w czasie trwania jednego i tego samego epizodu klimatycznego.

Temperatura wody
Średnia dobowa temperatura morza (°C)
Sty Lut Mar Kwi Maj Cze Lip Sie Wrz Paź Lis Gru Rok
Gdynia[16] 3,2 2,7 2,2 4,5 10,0 14,9 18,4 19,1 17,3 13,2 9,6 5,9 10,0
Sopot[17] 3,3 2,8 2,4 4,8 10,1 15,1 18,5 19,2 17,4 13,3 9,7 6,1 10,0
Kamień Pomorski[18] 2,6 2,6 2,6 5,7 10,1 15,7 18,4 18,9 17,2 13,1 9,0 5,5 10,1
Gdańsk[19] 3,3 2,8 2,4 4,8 10,1 15,1 18,5 19,2 17,4 13,3 9,7 6,1 10,2
Historia geologiczna
Osobny artykuł: Powstanie i rozwój Bałtyku.
Morze Bałtyckie jest jednym z najmłodszych mórz Oceanu Atlantyckiego. Liczy około 12 tys. lat. W swoim rozwoju przechodziło kilka faz, kształtując się na obszarze pierwotnego lądu zwanego Fennoskandią (prawdopodobnie w starej dolinie hipotetycznej eoceńskiej rzeki Eridan). Niekiedy traciło kontakt z oceanem, stając się olbrzymim jeziorem.

Bałtyckie Jezioro Lodowe, 12–10 tys. lat temu
Morze Yoldiowe, 10–9 tys. lat temu
Jezioro Ancylusowe, 9–8 tys. lat temu
Morze Litorynowe, 8–4 tys. lat temu
Morze Mya, 4 tys. lat temu – do dziś
Nazwa
Historyczne nazwy:

Barbarum fretum
Morze Swebów, łac. Mare Suebicum; Tacyt I wiek
Sarmaticos Okeanos (Ocean Sarmacki) Klaudiusz Ptolemeusz, Geografia III. 5.1
Zatoka Wenedzka II w. (południowa część Bałtyku), Ptolomeusz
Ostsea, IX wiek, Wulfstan podróżnik anglosaski
Morze Rusów – Waregów; VIII – XI wiek, kronikarze arabscy Al-Biruni, Masudi
Ostarsalt – rocznik frankoński
Morze Otaczające, Ibrahim ibn Jakub 965
Bałtyk, sinus Balticus; pierwsza wzmianka z drugiej połowy XI w. autorstwa Adama z Bremy
Morze Waregów, Nestor (1115)
Morze Gockie (Mare Goticum), Olaus Magnus 1539
Obecna nazwa morza w różnych językach jest albo określeniem zależnym od położenia – morze wschodnie lub morze zachodnie, albo wariantem występującej również w języku polskim nazwy bałtyckie:

w językach germańskich prócz angielskiego jest to morze wschodnie: w duńskim (Østersøen), niderlandzkim (Oostzee), niemieckim (Ostsee), norweskim (Østersjøen) i szwedzkim (Östersjön);
w języku fińskim nazwa Itämeri również oznacza morze wschodnie, mimo że Bałtyk znajduje się na zachód od Finlandii. W tym wypadku jest to tłumaczenie szwedzkiej nazwy Östersjön – pozostałość z czasów, kiedy Finlandia była częścią Szwecji (do 1809 roku);
w języku estońskim nazwa morza pochodzi od położenia geograficznego i jest to morze zachodnie (Läänemeri);
bałtycki w różnych wariantach językowych występuje, prócz polskiego, w angielskim (Baltic Sea), łacińskim (Mare Balticum), francuskim (Mer Baltique), włoskim (Mare Baltico), rumuńskim (Marea Baltică), hiszpańskim i portugalskim (Mar Báltico), kaszubskim (Bôłt), czeskim (Baltské moře), rosyjskim (Балтийское море, Балтика), łotewskim (Baltijas jūra), węgierskim (Balti-tenger) i litewskim (Baltijos jūra).
Nazwę Bałtyk (łot. Baltijas jūra) Łotysze wywodzą od słowa baltais – łot. biały.

Zanieczyszczenia
Bałtyk jest jednym z najbardziej zanieczyszczonych mórz na świecie. W 1973 podpisano Konwencję Gdańską o rybołówstwie i ochronie żywych zasobów Bałtyku i Bełtów. W 1974 siedem państw nadbałtyckich podpisało drugą Międzynarodową Konwencję Bałtycką w Helsinkach. Ciągle jednak Bałtyk pozostaje jednym z najbardziej zanieczyszczonych mórz na świecie.

Czynnikami, które wpływają na zanieczyszczenie wód Bałtyku, są m.in.: budowa rowów melioracyjnych, intensywne uprzemysłowienie, rozwój i powstawanie nowych miast oraz okoliczne ścieki i odpady.

Ocenia się, że największym problemem ochrony Morza Bałtyckiego jest eutrofizacja. Jej głównymi przyczynami są nadmierne ładunki azotu i fosforu, które pochodzą z obszarów lądowych w zlewni Bałtyku, a także obszarów spoza niej. Stwierdzono, że Morze Bałtyckie w ciągu XX wieku zmieniło swój charakter z oligotroficznego (o przejrzystych wodach) w mocno zeutrofizowane[20]. Jako że wymiana wód z bardziej słonym i lepiej utlenionym Morzem Północnym jest ograniczona, opadająca na dno Bałtyku materia organiczna w trakcie swojego rozkładu powoduje zużycie dostępnego tlenu i wytwarzanie siarkowodoru, przez co tworzą się na dnie strefy martwych wód[21][22].

Po wkroczeniu wojsk alianckich i radzieckich na teren Niemiec odkryte zostały duże ilości amunicji chemicznej oraz zapasów bojowych środków trujących w pojemnikach. Na mocy konferencji poczdamskiej znalezioną broń chemiczną postanowiono zatopić w Morzu Bałtyckim[23]. Głównymi miejscami jej zatopienia stały się: południowo-wschodnia część Głębi Gotlandzkiej, wschodnia część Głębi Bornholmskiej oraz cieśniny Mały Bełt i Skagerrak, jednak nie są to jedyne miejsca, w których zatopiona broń chemiczna może się znajdować (pojemniki były wyrzucane ze statków także na trasach transportu do wyznaczonych stref, a część mogła dryfować na znaczne odległości, w dodatku część dokumentacji dotycząca zatapiania broni chemicznej mogła nie zostać do tej pory ujawniona). Szacuje się, że zatopionych zostać mogło od 6000 do 13 000 samych bojowych środków trujących (przy założeniu, że stanowią one średnio 15% masy amunicji), głównie takich środków jak iperyt siarkowy, arsyny (difenylochloroarsyna, difenylocyjanoarsyna, adamsyt), tabun czy fosgen[24]. Jednym z zagrożeń stwarzanych przez zatopioną broń chemiczną jest możliwość wyłowienia środków trujących z morza przez załogi kutrów rybackich i skażenie sprzętu oraz ludzi (pierwsze takie przypadki odnotowano już w 1947 roku). Oddziaływanie broni chemicznej na środowisko morskie jest jednak słabo zbadane. W przypadku iperytu siarkowego prawdopodobnie nie istnieje istotne ryzyko dla flory i fauny[23], choć część organizmów wykazuje wyższą wrażliwość (np. niektóre odmiany glonów czy skorupiaków)[24]. Związki arsenu mogą jednak ulegać bioakumulacji i po rozkładzie w środowisku mogą pozostać nieorganiczne związki arsenu o mniejszej toksyczności. W obu przypadkach najprawdopodobniej nie istnieje ryzyko dla konsumentów, zwłaszcza że wyłowione ryby podlegają kontroli[23].

Państwa leżące nad Morzem Bałtyckim
Dania
Estonia
Finlandia
Litwa
Łotwa
Niemcy
Polska
Rosja
Szwecja
Zlewisko Bałtyku
Zlewisko Bałtyku rozciąga się od Karpat i Sudetów po rejony znajdujące się za kołem podbiegunowym północnym. Charakterystyczną cechą zlewiska Bałtyku jest występowanie znacznej liczby jezior, spośród których największe to Ładoga i Onega.

Spośród rzek uchodzących do Morza Bałtyckiego znaczne rozmiary i znaczenie posiadają m.in. Odra, Wisła, Niemen, Dźwina i Newa.

Porty nad Morzem Bałtyckim
Osobny artykuł: Porty nad Morzem Bałtyckim.
Pod względem wagi brutto towarów przewożonych z/do portu wyróżniają się porty rosyjskie znajdujące się w Ust´-Łudze, Primorsku oraz Petersburgu, a także porty z krajów Unii Europejskiej: Wolny Port Ryga (Łotwa), Port w Göteborgu (Szwecja), Port w Kłajpedzie (Litwa), Port w Gdańsku (Polska), Port w Tallinnie (Estonia).

Biologia

Zakwit fitoplanktonu. 3.06.2001
Zoogeograficznie Morze Bałtyckie tworzy oddzielną dzielnicę bałtycką. Ze względu na niskie zasolenie jest ona wyjątkowo uboga biologicznie. Dla porównania w sąsiednim Morzu Północnym biomasa jest pięciokrotnie wyższa. Niskie zasolenie stanowi barierę nie do pokonania dla bardzo wielu zwierząt. Oprócz zachodnich krańców nie występuje ani jeden gatunek szkarłupni będącej ważnym składnikiem zwierzostanu innych mórz. Całkowicie brak chitonów, walconogów, głowonogów, ramienionogów i ściśle morskich ślimaków. Mięczaki ściśle morskie są reprezentowane tylko przez sześć gatunków małżów. Bardzo skromnie reprezentowane są jamochłony, wstężnice i pierścienice. Nieliczne zwierzęta słonowodne jak omułki, małgwie, chełbia, śledzie czy dorsze żyjące w Bałtyku są o połowę mniejsze niż w Morzu Północnym. Z drugiej strony niskie zasolenie umożliwia tu życie wielu rybom słodkowodnym.

Wlewające się do Bałtyku słone wody, z powodu większej gęstości, pozostają przy dnie i są izolowane od atmosfery warstwą mniej słonych wód powierzchniowych. Z tego powodu około 1/4 dna Bałtyku jest w strefie beztlenowej, gdzie rozwijające się bakterie wydzielają siarkowodór.

Fauna Bałtyku
Fauna Bałtyku jest stosunkowo uboga.

kręgouste
minóg morski[25]
minóg rzeczny[26]
ryby
koleń pospolity[27]
jesiotr ostronosy
węgorz europejski[26]
śledź bałtycki[26]
szprot[26]
parposz[26]
aloza[25]
sardela europejska[26]
łosoś[26]
troć wędrowna[26]
pstrąg tęczowy[26]
sieja pospolita[26]
stynka[26]
szczupak[26]
leszcz[26]
ciosa[26]
certa[26]
płoć[26]
boleń[26]
dorsz[26]
witlinek[26]
plamiak[26]
rdzawiec[26]
motela[26]
ciernik (kolka)[26]
cierniczek[26]
pocierniec[26]
iglicznia[26]
wężynka[26]
belona[26]
makrela[26]
miecznik (włócznik)[27]
sandacz[26]
okoń[26]
węgorzyca[26]
taśmiak długi[26]
ostropłetwiec[26]
kur diabeł (diabeł morski)[26]
kur głowacz[26]
kur rogacz[26]
kurek szary[26]
tobiasz[26]
dobijak[26]
babka czarna[26]
babka piaskowa[26]
babka czarnoplamka[26]
babka mała[26]
babka bycza (jako gatunek inwazyjny)
żabnica
tasza[26]
lisica[26]
dennik[26]
skarp (turbot)[26]
nagład[25]
gładzica[26]
stornia[26]
zimnica[26]
ssaki
szarytka morska[26]
nerpa obrączkowana[26]
foka pospolita[26]
morświn[26]
gąbki wodne
nawodnik rzeczny (gąbka rzeczna)[26]
powłócznica chlebowa (gąbka chlebowa)[26]
gąbka bezszkieletowa[26]
jamochłony
ukwiał tęgoczułki[26]
ukwiałek arkoński[26]
piórówka świecąca[28]
chełbia modra[26]
bełtwa festonowa (bełtwa włosiennik)[26]
meduza kompasowa[28]
fialidium[26]
gałęzatka (kordylofora)[26]
klawa[26]
rozkrzelipka (sertularia)[28]
obelia[28]
laomedea zwyczajna[26]
laomedea bałtycka[26]
kampanulina[26]
stułbia bezczułkowa[26]
żebropławy
żebropław groszkówka[26]
Mnemiopsis leidyi
niezmogowce
priapulus[26]
halikryptus[26]
wstężniaki
lineus[26]
wieloszczety
mysz morska (złotorunka)[26]
nereida różnokolorowa[26]
neftyda[26]
anaitida[26]
trochocheta[26]
kapitella[26]
heteromastus[26]
nalepian rybik (piaskówka)[26]
skalibregma[26]
skrzeloń (terebelides)[26]
kikutnice (pająki morskie)
kikutnica czerwona[26]
skorupiaki
krab wełnistoszczypcy (krab wełnistoręki)[26]
krab brzegowy (raczyniec jadalny)[26]
krabik amerykański[26]
pustelnik bernardyn[29]
krewetka bałtycka[26]
krewetka elegancka (krewetka atlantycka)[30]
krewetka zmienna (krewetka wiślana, pływająca)[26]
garnela[26]
lasonogi (8 gatunków)
pośródek pospolity[26]
kiełże (przynajmniej 6 gatunków)[26]
zmieraczek plażowy[26]
zmieraczek zatokowy[26]
zmieraczek zalewowy[26]
zmieraczek zwyczajny[26]
bełkaczek (4 gatunki, w tym bełkaczek pospolity)[26]
hyperia[26]
metopa[26]
batyporeja (piaszczyk)[26]
pontoporeja (2 gatunki)[26]
podwój wielki[26]
podwoik (3 gatunki)[26]
stulnik (2 gatunki)[26]
eurydyka[26]
jera (3 gatunki)[26]
kleszczuga bałtycka[26]
dłużlik[26]
ligia oceaniczna (psotówka)[28]
pąkla[26]
mięczaki
rogowiec bałtycki[26]
rogowiec wapienny[26]
sercówka pospolita (sercówka jadalna)[26]
sercówka drobna – endemit Bałtyku[26]
małgiew piaskołaz (piaskołaz wielki)[26]
cyprina islandzka[26]
astarta północna[26]
astarta zachodnia[26]
omułek jadalny[26]
pobrzeżka (brzegówka, więcej niż 1 gatunek)[28]
zawitka[28]
wodożytka (5 gatunków)[26]
rozdepka rzeczna[26]
błotniarka bałtycka (forma bałtycka błotniarki jajowatej)[26]
alderia[26]
embletonia blada[26]
lamelidoris[26]
wypławczak garbaty (limaponcja)[26]
mszywioły
siatecznik (2 gatunki, w tym siatecznik bałtycki)[26]
kallopora[26]
alcjonidium[26]
szkarłupnie
rozgwiazda czerwona[26]
wężowidło białawe[26]
szczecioszczękie
strzałka bałtycka[26]
strzałka mała[26]
żachwy
dendrodoa[26]
przejrzystka[29]
ogonice
fritilaria[26]
ojkopleura[26]

Foka szara drzemie na plaży w Niechorzu

Kur diabeł
Flora Bałtyku
Glony wielokomórkowe występują na płytkich wodach Bałtyku (do 30 m).

rośliny naczyniowe
włosienicznik Baudota
wywłócznik kłosowy
zostera morska (trawa morska)
rdestnica przeszyta
rdestnica grzebieniasta
rdestnica nitkowata
rupia morska
zamętnica błotna
jezierza morska
zielenice
ulwa sałatowa (sałata morska)
monostroma bałtycka – endemit bałtycki
taśma
gałęzatka
ramienica bałtycka
ramienica szorstka
ramienica kędzierzawa (rosocha morska)
brunatnice
morszczyn pęcherzykowaty
morszczyn piłkowany
strunka witkowata
kłosek
pilajella
krasnorosty
żebrowiec krwisty
widlik
rozróżka
kraśnica ciemna
rurecznica
hildenbrandia Hildenbrandia rubra
Zobacz też
Zobacz hasło Morze Bałtyckie w Wikisłowniku
języki bałtyckie
kraje bałtyckie
Morze Alandzkie
Projekt Baltex
region bałtycki
Związek Miast Bałtyckich
Przypisy
red. Lars Håkanson: Środowisko Morza Bałtyckiego, zeszyt 1. Charakterystyka fizycznogeograficzna zlewiska Morza Bałtyckiego.
Bronisław Siadek, Bałtyk od A do Z, „Poznaj Świat” R. VIII, nr 7 (92), lipiec 1960, s. 28–32.
Jan Szeliga, Bałtyk, w: „Poznaj swój kraj” R. XVIII, nr 6 (188), czerwiec 1975, s. 3–7.
Aleksander Majewski. Podziały Morza Bałtyckiego. „Przegląd geofizyczny”. 2 (XXXIV), s. 167–168, 1989. Państwowe Wydawnictwo Naukowe. ISSN 0033-2135.
Komisja Standaryzacji Nazw Geograficznych poza Granicami RP: Nazewnictwo Geograficzne Świata. T. Zeszyt 10: Morza i oceany. Warszawa: Główny Geodeta Kraju, 2008, s. 51. ISBN 978-83-254-0462-8.
http://kalcyt.blogspot.com/2012/05/dlaczego-latem-woda-nad-batykiem-jest.html Dlaczego latem, woda nad Bałtykiem jest zimna?
Na podstawie map zlodzenia przygotowywanych przez IMiGW.
Wyjątki ze źródeł historycznych o nadzwyczajnych zjawiskach hydrologiczno-meteorologicznych na ziemiach polskich w wiekach od X do XVI, Ananiasz Rojecki (red.), Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, Warszawa 1965.
Marek Żukow-Karczewski, Anomalie pogodowe w dawnej Polsce, „Aura”, nr 7/1990.
Krzysztof Kożuchowski, Wieloletnie wahania zlodzenia Bałtyku, „Problemy klimatologii polarnej”, nr 5, 1996.
Mapa zlodzenia wykonana w IMiGW.
Strona webowa „Zlodzenie Bałtyku” przygotowywana przez IMiGW; uaktualniana i dostępna w okresie zimowym.
'Panoramia: Zlodzenie Bałtyku w Jarosławcu'.
Region – Zachodniopomorskie: Bałtyk zamarza. Kra lodowa sięga po horyzont (zobacz obraz z kamery w Świnoujściu) – 27 stycznia 2010.
Bałtyk zamarza. Po morzu dryfują lodowe kry – 29 stycznia 2010.
Gdynia average sea temperature – seatemperature.org.
Sopotaverage sea temperature – seatemperature.org.
Kamień Pomorski average sea temperature – seatemperature.org.
Gdańsk Sea Temperature Average, Poland Water Temperatures – seatemperature.org.
Raport o stanie środowiska w Polsce 2008. Warszawa: Główny Inspektorat Ochrony Środowiska, 2010, s. 78, seria: Biblioteka Monitoringu Środowiska.
Bałtyk to morze najmłodsze, najsłodsze i z pustynią (siarkowodorową), „trojmiasto.pl” [dostęp 2018-05-11] (pol.).
Zastrzyk słonej wody dla Bałtyku, „Nauka w Polsce” [dostęp 2018-05-11] (pol.).
Tadeusz Kasperek, Broń chemiczna zatopiona w Morzu Bałtyckim, Toruń: Wydawnictwo Adam Marszałek, 1999, s. 21–22, 82, 98–101, ISBN 83-7174-481-1.
Mieczysław S. Ostojski, Eugeniusz Andrulewicz, Włodzimierz Krzymiński, Broń chemiczna zatopiona w Morzu Bałtyckim w wyniku działań wojennych, Warszawa: Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej, 2010, s. 7, 9, 14, 23, ISBN 978-83-61102-28-1.
Andrzej Rudnicki: Ryby wód polskich. Atlas. Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 1989, s. 20–21, 26–27, 98–99. ISBN 83-02-01071-5.
Ludwik Żmudziński: Świat zwierzęcy Bałtyku. Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 1990. ISBN 83-02-02374-4.
Tomasz Umiński: Zwierzęta i oceany. Popularna zoogeografia wód morskich. Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 1986, s. 167. ISBN 83-02-02680-8.
Mały słownik zoologiczny. Bezkręgowce. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1976.
Czesław Jura: Bezkręgowce. Zarys morfologii, systematyki, filogenezy. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1983, s. 338, 551. ISBN 83-01-04489-6.
Z. Strzelecki: Mieszkańcy Bałtyku. Krewetka Palaemon elegans (pol.). Muzeum Przyrodnicze Wydziału BiNoZ UMK.
Linki zewnętrzne
Baltyckie morze w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. I: Aa – Dereneczna. Warszawa 1880.
[pokaż]
p • d • e
Powstanie i rozwój Bałtyku
[pokaż]
p • d • e
Morza na świecie
Kontrola autorytatywna (Morze śródlądowe):VIAF: 260253697LCCN: sh85011368GND: 4044107-6NDL: 00560538SELIBR: 161023NKC: ge134046NLI: 000649587WorldCat
Kategorie: Morze BałtyckieMorza Oceanu AtlantyckiegoMorza oblewające Europę
Menu nawigacyjne
Nie jesteś zalogowanyDyskusjaEdycjeUtwórz kontoZaloguj sięArtykułDyskusjaCzytajEdytujEdytuj kod źródłowyHistoria i autorzySzukaj
Przeszukaj Wikipedię
Strona główna
Losuj artykuł
Kategorie artykułów
Najlepsze artykuły
Częste pytania (FAQ)
Dla czytelników
O Wikipedii
Zgłoś błąd
Kontakt
Wspomóż Wikipedię
Dla wikipedystów
Pierwsze kroki
Portal wikipedystów
Ogłoszenia
Zasady
Pomoc
Ostatnie zmiany
Narzędzia
Linkujące
Zmiany w linkowanych
Prześlij plik
Strony specjalne
Link do tej wersji
Informacje o tej stronie
Element Wikidanych
Cytowanie tego artykułu
W innych projektach
Wikimedia Commons
Wikicytaty
Wikipodróże
Drukuj lub eksportuj
Utwórz książkę
Pobierz jako PDF
Wersja do druku

W innych językach
Afrikaans
Alemannisch
አማርኛ
Ænglisc
العربية
Aragonés
ܐܪܡܝܐ
Arpetan
অসমীয়া
Asturianu
Azərbaycanca
تۆرکجه
বাংলা
Bân-lâm-gú
Башҡортса
Беларуская
Беларуская (тарашкевіца)‎
भोजपुरी
Български
Boarisch
Bosanski
Brezhoneg
Буряад
Català
Чӑвашла
Čeština
Corsu
Cymraeg
Dansk
Deutsch
Dolnoserbski
Eesti
Ελληνικά
English
Español
Esperanto
Euskara
فارسی
Fiji Hindi
Føroyskt
Français
Frysk
Gaeilge
Gaelg
Gàidhlig
Galego
ГӀалгӀай
客家語/Hak-kâ-ngî
한국어
Հայերեն
Արեւմտահայերէն
हिन्दी
Hornjoserbsce
Hrvatski
Ido
Ilokano
Bahasa Indonesia
Interlingua
Ирон
Íslenska
Italiano
עברית
Jawa
Kabɩyɛ
ಕನ್ನಡ
ქართული
Kaszëbsczi
Қазақша
Kernowek
Kiswahili
Kurdî
Кыргызча
Кырык мары
Latgaļu
Latina
Latviešu
Lëtzebuergesch
Лезги
Lietuvių
Limburgs
Lingua Franca Nova
Livvinkarjala
La .lojban.
Luganda
Lumbaart
Magyar
Македонски
Malagasy
മലയാളം
मराठी
მარგალური
مصرى
مازِرونی
Bahasa Melayu
Mirandés
Монгол
မြန်မာဘာသာ
Nāhuatl
Nederlands
Nedersaksies
नेपाल भाषा
日本語
Нохчийн
Nordfriisk
Norsk
Norsk nynorsk
Occitan
Oʻzbekcha/ўзбекча
ਪੰਜਾਬੀ
پنجابی
Papiamentu
Piemontèis
Plattdüütsch
Português
Română
Rumantsch
Runa Simi
Русиньскый
Русский
Саха тыла
Sardu
Scots
Seeltersk
Shqip
Sicilianu
Simple English
Slovenčina
Slovenščina
Ślůnski
Soomaaliga
کوردی
Српски / srpski
Srpskohrvatski / српскохрватски
Suomi
Svenska
Tagalog
தமிழ்
Tarandíne
Татарча/tatarça
ไทย
Тоҷикӣ
Türkçe
Türkmençe
Українська
اردو
Vèneto
Vepsän kel’
Tiếng Việt
Võro
West-Vlams
Winaray
吴语
Xitsonga
ייִדיש
粵語
Žemaitėška
中文
Edytuj linki
Tę stronę ostatnio edytowano 27 cze 2019, 12:19.
Tekst udostępniany na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania.

Odpowiedz

Nowe

Popularne

Kategorie

Powiadomienia

Więcej