czy zgadniesz zwierzęta mope.io

Zaznacz poprawną odpowiedź, aby przejść do następnego pytania.
Quiz w Poczekalni. Zawiera nieodpowiednie treści? Wyślij zgłoszenie
nomysz
nomysz
Zobacz profil

Komentarze sameQuizy: 2

nomysz

nomysz

•  AUTOR

dobry quiz??? napisz w komentarzach (jak nie to nie)

Odpowiedz
StatycznySzpieg

StatycznySzpieg

9 października I921 roku, w cztery lata od jej powstania, Narodowosocjalistyczna
Niemiecka Partia Robotnicza została rozwiązana, a jej działalność zakazana w całej Rzeszy.
I kwietnia I924 roku wyrokiem Sądu Ludowego w Monachium zostałem skazany i
osadzony w twierdzy Landsberg nad Lechem.
To dało mi po latach nieprzerwanej pracy możliwość przystąpienia do dzieła, którego
wielu się domagało, a które ja uważałem za pożyteczne dla ruchu. Tak więc postanowiłem
wyjaśnić w tej książce cele naszego ruchu, a także przedstawić obraz jego rozwoju. Z niej
będzie się można więcej nauczyć niż z jakiejkolwiek czysto doktrynerskiej rozprawy
naukowej. Dało mi to sposobność przedstawienia swojej osobowości na tyle, na ile jest to
potrzebne do zrozumienia idei tej książki i rozwiania sfabrykowanej przez żydowską prasę
legendy mojej osoby.
Tą pracą zwracam się nie do obcych, ale do tych stronników ruchu, którzy należą do
niego sercem i pragną jego zrozumienia.
Wiem, że ludzi łatwiej można pozyskać słowem mówionym niż pisanym i że każdy
wielki ruch na tej ziemi rośnie w siłę dzięki mówcom, a nie wielkim pisarzom.
Jednakże w celu stworzenia podstaw jakiejś doktryny i jej ujednolicenia wewnętrzne
zasady muszą zostać spisane. Może więc ta książka stanie się kamieniem węgielnym
naszego ruchu, do którego i ja wniosę swój wkład.
Autor
ROZDZIAŁ I
W domu rodzinnym
Dzisiaj rozumiem, jak dobrze się stało, że los wybrał na miejsce mojego urodzenia
Braunau nad Innem. To małe graniczne miasteczko leży między dwoma państwami
niemieckimi, o których ponowne zjednoczenie należy zabiegać wszelkimi możliwymi
środkami.
Niemiecka Austria musi powrócić do wielkiej niemieckiej ojczyzny i to nie z powodów
ekonomicznych. O nie! Nawet gdyby z tego punktu widzenia ponowny związek był rzeczą
obojętną – a także wtedy, gdyby aktualnie był szkodliwy – musi on nastąpić. Wspólna krew
powinna należeć do wspólnej Rzeszy. Niemcy nie mają prawa zajmować się polityką
kolonialną tak długo, jak długo nie będą zdolni do połączenia swoich synów we wspólnym
państwie. Dopóki każdy Niemiec nie znajdzie się w granicach Rzeszy i nie będzie w stanie
wyżywić się, dopóty nie będą mieli Niemcy moralnego prawa zdobywania obcych terenów,
choćby to było korzystne dla poszczególnych obywateli. W ten sposób to małe miasteczko
stało się symbolem wielkiego przedsięwzięcia.
Czy my nie jesteśmy tacy sami jak wszyscy Niemcy? Czy wszyscy nie stanowimy
całości?
Ten problem zaczął wrzeć w moim dziecięcym umyśle. W odpowiedzi na swoje
nieśmiałe pytania, byłem zmuszony z zazdrością uznać fakt, że Niemcy nie byli nigdy tak
szczęśliwi, jak będąc członkami imperium Bismarcka.
W tym austriackim miasteczku nad Innem, mieszkali w końcu lat osiemdziesiątych
minionego stulecia moi rodzice: ojciec był urzędnikiem państwowym, matka zajmowała się
gospodarstwem domowym. Z tych czasów niewiele pozostało w moich wspomnieniach, gdyż
wkrótce ojciec musiał opuścić na zawsze to miasteczko i podjąć pracę w Passau, w samych
Niemczech.
Los austriackiego urzędnika celnego wymagał ciągłego podróżowania. Po pewnym
czasie ojciec przeniósł się do Li n z u i tam doczekał emerytury. Kupił w Marktfleckens
Lambach w Górnej Austrii gospodarstwo rolne i tym samym poszedł w ślady naszych
przodków.
Wolą mego ojca było, abym został urzędnikiem państwowym. Był dumny z tego, co
sam osiągnął i tego samego pragnął dla swego dziecka. Nie wyobrażał sobie odmowy:
według niego niedoświadczony chłopiec nie mógł sam o sobie decydować.
A jednak miało się stać inaczej. Pierwszy raz w swoim życiu, mając zaledwie jedenaście lat,
musiałem stanąć w opozycji do ojca! Tak jak on był zdecydowany przeforsować swoje plany,
tak ja byłem nieugięty w odmowie.
Nie chciałem zostać urzędnikiem. Żadne rozmowy czy poważne argumenty nie
zmieniły mej niechęci. Nie chciałem być urzędnikiem i nie godziłem się zostać nim. Każda
próba powoływania się na przykład mego ojca, mająca wzbudzić we mnie zachwyt i
zainteresowanie tym zawodem, wywoływała jedynie przeciwny efekt. Nienawidziłem
siedzenia w biurze nie pozwalającego być panem swojego własnego czasu; spędzenie
całego życia na wypełnianiu formularzy wydawało mi się nudne.
Teraz, gdy dokonuję przeglądu tych lat, ujrzałem dwa zdarzenia, które uwidoczniły się
w tym okresie najwyraźniej: I) stałem się nacjonalistą, 2) nauczyłem się rozumieć prawdziwy
sens historii.
Stara Austria była państwem wielonarodowościowym.
W stosunkowo wczesnej młodości miałem możliwość wziąć udział w nacjonalistycznej
walce w starej Austrii. Mieliśmy szkolną organizację i wyrażaliśmy nasze poglądy przy
pomocy kwiatów chabru i czarno-czerwono-złotych barw. Pozdrawialiśmy się słowami „Heil”,
a zamiast pieśni „Kaiserlied”, śpiewaliśmy, pomimo ostrzeżeń i kar, „Deutschland über Alles”
(Niemcy ponad wszystko – przyp. tłumacza). W ten sposób młodzież kształciła się
politycznie, podczas gdy obywateli tak zwanego państwa narodowego nie łączyło nic więcej
poza wspólnym językiem. Mimo to, oczywiście, nie zaliczałem się do obojętnych i stałem się
wkrótce fanatycznym niemieckim nacjonalistą, jednak nie w dzisiejszym partyjnym
rozumieniu tego słowa.
Rozwój w tym kierunku następował u mnie bardzo szybko, tak że już w wieku
piętnastu lat rozumiałem różnicę między dynastycznym „patriotyzmem”, a narodowym
„nacjonalizmem”. To ostatnie rozumiałem o wiele lepiej.
Czy my już jako chłopcy nie wiedzieliśmy, że to austriackie państwo nie darzyło nas,
Niemców, w ogóle żadną miłością?
Nasza wiedza o metodach postępowania Habsburgów była potwierdzana każdego
dnia przez codzienne doświadczenia. Na północy i na południu trucizna obcych ras zżerała
ciała naszego narodu i nawet Wiedeń coraz mniej przypominał niemieckie miasto. „Dom Cesarski',
stawał się czeskim, gdzie tylko to było możliwe; wreszcie ręka bogini odwiecznej
sprawiedliwości i nieubłaganej zemsty zadała śmierć największemu wrogowi niemieckości
Austrii, arcyksięciu Franciszkowi Ferdynandowi. Zabiła go kula, której sam pomógł. To on był
przecież głównym patronem ruchu, którego celem było uczynić z Austrii państwo
słowiańskie.
Zarodek przyszłej wojny światowej i w istocie całkowita ruina Niemiec leżą w fatalnym
połączeniu młodej niemieckiej Rzeszy z austriackim niby-państwem. W trakcie pisania tej
książki będę musiał zająć się gruntownie tym problemem. Wystarczy tu jedynie stwierdzić, że
od najwcześniejszej młodości byłem przekonany, iż zniszczenie Austrii jest koniecznym
warunkiem bezpieczeństwa niemieckiej rasy, a ponadto, że poczucie narodowości w żaden
sposób nie może być identyfikowane z dynastycznym patriotyzmem. Nieszczęściem
niemieckiej rasy był przede wszystkim panujący dom Habsburgów.
Konsekwencjami tego stanu była gorąca miłość do mojej niemieckiej Austrii i głęboka
nienawiść do austriackiego państwa.
Decyzja o wyborze zawodu zapadła szybciej, niż mogłem tego oczekiwać. W
trzynastym roku życia straciłem nagle ojca. Zawał serca pozbawił życia tego jeszcze
krzepkiego człowieka. Umarł bezboleśnie pogrążając nas w głębokim bólu. Nie powiodło mu
się to, czego najbardziej pragnął – zapewnić swojemu dziecku egzystencję i tym samym
uchronić go przed goryczą Życia, której sam zaznał.
Z początku nic się nie zmieniło. Matka zgodnie z Życzeniem ojca czuła się
zobowiązana nadal kierować moim wychowaniem i kształcić mnie na urzędnika. la jednak,
jak nigdy przedtem, byłem zdecydowany, że pod żadnym warunkiem nim nie zostanę.
Dlatego już w szkole średniej unikałem niektórych przedmiotów i w ogóle nauki. Z
pomocą przyszła mi choroba i w ciągu kilku tygodni zdecydowały się losy mojej przyszłości.
Ciężka choroba płuc spowodowała, że lekarz stanowczo odradzał podjęcie pracy w biurze.
Musiałem przerwać naukę na jeden rok. To, o czym tak długo marzyłem, stało się
rzeczywistością. Pod wpływem mojej choroby matka w końcu uznała, że po przerwie wrócę
do szkoły realnej, a później będę mógł uczęszczać do akademii.
Były to najszczęśliwsze dni, jak przepiękny sen. I naprawdę miał to być tylko sen.
Dwa lata później śmierć matki położyła kres tym wszystkim planom. Jej choroba od początku
nie dawała wielkich nadziei na uleczenie, jednak jej śmierć była dla mnie wielkim ciosem.
Swojego ojca czciłem, a matkę kochałem.
Ubóstwo i twarda rzeczywistość zmuszały mnie do podjęcia szybkiej decyzji.
Skromne środki finansowe mojej rodziny prawie zupełnie się wyczerpały wskutek ciężkiej
choroby matki. Przyznana mi sieroca renta nie wystarczała nawet na przeżycie, tak więc
byłem zmuszony zarabiać jakoś na swoje utrzymanie.
Z walizką pełną ubrań i bielizny oraz determinacją w sercu pojechałem do Wiednia.
Miałem nadzieję odmienić los, tak jak mój ojciec pięćdziesiąt lat wcześniej. Chciałem zostać
„kimś”, ale w żadnym wypadku nie urzędnikiem.
ROZDZIAŁ II
Wiedeńskie lata nauki i walki
Śmierć matki, niczym przeznaczenie, zadecydowała w pewnym sensie o mojej
przyszłości.
W ostatnich miesiącach jej choroby pojechałem do Wiednia w celu złożenia
egzaminów wstępnych do akademii. Byłem przekonany, że z dziecinną łatwością zdam. W
szkole realnej rysowałem najlepiej w mojej klasie, a od tego czasu moje zdolności rozwinęły
się jeszcze bardziej. Liczyłem więc na powodzenie.
Nad moim talentem malarskim wzięły jednak górę zainteresowania architekturą.
jeszcze w wieku szesnastu lat, gdy po raz pierwszy pojechałem do Wiednia, by studiować
malarstwo w dworskim muzeum, moje oczy widziały tylko samo muzeum. Biegałem za tymi
drzwiami od rana do wieczora, a nawet do późnej nocy, od jednego obiektu do drugiego.
Godzinami mogłem tak stać przed operą i podziwiać parlament. Cała ulica Ringstrasse robiła
na mnie wrażenie cudu z tysiąca i jednej nocy.
Teraz po raz drugi byłem w tym pięknym mieście i czekałem na rezultat egzaminu
wstępnego. Byłem tak przekonany o powodzeniu, że zawiadomienie o nie przyjęciu spadło
na mnie jak grom z jasnego nieba.
Jednak rektor wyjaśnił mi, że z rysunków, które ze sobą przyniosłem, jednoznacznie wynika,
iż nie mam predyspozycji malarskich, natomiast mam zdolności w dziedzinie architektury.
Po raz pierwszy w moim młodym życiu byłem niezadowolony z samego siebie. To,
czego dowiedziałem się o moich zdolnościach, sprawiło, że postanowiłem zostać
architektem. Droga do tego była jednak bardzo trudna. Zemściła się teraz moja niechęć do
nauki w szkole realnej. Przyjęcie do akademii było uwarunkowane posiadaniem matury. Nie
było możliwe spełnienie mojego marzenia, aby zostać artystą.
Zadziwiające bogactwo i odrażająca nędza przeplatały się w Wiedniu ze sobą w
ogromnym kontraście. W centralnych częściach miasta można było czuć tętno
dwudziestopięciomilionowego imperium, z wszelkimi niebezpiecznymi powabami tego
wielonarodowościowego państwa. Olśniewający blask dworu przyciągał jak magnes
bogactwo i inteligencję pozostałych części imperium. Do tego dochodziła jeszcze silna
centralistyczna polityka habsburskiej monarchii.
Ona umożliwiała utrzymanie razem tej mieszaniny narodów. jej rezultatem była
nadzwyczajna koncentracja całej władzy w stolicy.
Ponadto Wiedeń nie tylko był politycznym i intelektualnym centrum naddunajskiej
monarchii, ale także centrum administracyjnym. Oprócz rzeszy wysokich rangą urzędników
państwowych, oficerów, artystów i uczonych znajdowała się w nim jeszcze większa armia
robotników, a przytłaczające ubóstwo występowało tuż obok bogactwa arystokracji i kupców.
Tysiące bezrobotnych przewalało się wokół pałaców przy Ringstrasse, a poniżej, via
Triumphalis bytowali w brudzie i bagnie bezdomni.
Wiedeń, jak żadne inne niemieckie miasto, najlepiej się nadawał do studiowania
problemów socjalnych. Ale, aby nie zrobić błędu, trzeba się znaleźć w samym środku tych
problemów, inaczej nic z tego nie pozostanie poza czczym gadaniem i zakłamaną
sentymentalnością. Jedno i drugie jest szkodliwe. Pierwsze, bo nie bada sedna zagadnienia,
drugie, ponieważ pomija je. Nie wiem, co jest groźniejsze: ignorowanie socjalnych potrzeb,
jak czyni większość tych, którym się poszczęściło, i tych, którzy podnieśli się dzięki własnym
wysiłkom w codziennej pracy, czy lekceważenie ludzi przez pozbawioną taktu, chociaż
zawsze uprzejmą, łaskawą i modną część bab w spódnicach lub spodniach, udającą
sympatię dla ludu. Ci ludzie oczywiście grzeszą bardziej z powodu braku instynktu niż próby
zrozumienia. Dziwi ich później brak rezultatów mimo gotowości do pracy społecznej i reakcje
sprzeciwu. Stawiają to za dowód niewdzięczności ludu.
Te umysły nie rozumieją, że za pracę społeczną nie wolno domagać się
wdzięczności, ponieważ nie rozdzielają jałmużny, ale przywracają w ten sposób prawo. Już
wtedy uświadomiłem sobie, że tylko podwójna metoda może przyczynić się do polepszenia
warunków bytu, mianowicie: głębokie poczucie socjalnej odpowiedzialności, w celu
stworzenia lepszych podstaw naszego rozwoju, połączone z bezlitosną determinacją
zniszczenia narośli, którym nie można zaradzić.
Tak jak natura nie koncentruje się na utrzymaniu tego, co jest, lecz aby podtrzymać
gatunek doskonali go poprzez rozwój, tak i w życiu nie można ulepszać istniejącego zła,
które posiadając naturę człowieka w dziewięćdziesięciu dziewięciu przypadkach na sto nie
da się zmienić. Należy więc zapewnić lepsze metody rozwoju od samego początku.
W trakcie walki o egzystencję w Wiedniu zauważyłem, że zadania socjalne wcale nie
muszą składać się z pracy charytatywnej, która jest śmieszna i bezużyteczna, ale ich
sensem powinno być usunięcie głęboko tkwiących błędów w organizacji naszego życia
gospodarczego i kulturalnego, które są powiązane ze sobą, i doprowadzenie do usunięcia
pojedynczych przeszkód, bądź przynajmniej ograniczenie ich znaczenia.
Ponieważ austriackie państwo w praktyce ignorowało całkowicie socjalne prawa, jego
niezdolność do usunięcia złych narośli budziła mój niepokój .
Nie wiem, co najbardziej mnie w tym czasie przerażało: ekonomiczna nędza towarzyszy
pracy, ich moralne ubóstwo, czy też niski poziom ich duchowego rozwoju.
Jakże często nasza burżuazja unosi się w moralnym oburzeniu, gdy słyszy z ust
jakiegoś nieszczęsnego włóczęgi, że jest mu obojętne, czy jest Niemcem, czy nie, byle miał
zapewniony byt. Natychmiast głośno protestują i są przerażeni takimi poglądami.
Ale ilu naprawdę zadało sobie pytanie, dlaczego ich poglądy są lepsze. Ilu jest takich,
co pamiętają o wielkości ojczyzny, o swoim narodzie we wszystkich dziedzinach kulturalnego
i artystycznego życia, które daje im prawo do dumy wynikającej z przynależności do tego
błogosławionego narodu? Jak wielu z nich ma świadomość, że poczucie dumy z własnej
ojczyzny zależy od zrozumienia jego wielkości we wszystkich tych dziedzinach?
Szybko i gruntownie nauczyłem się rozumieć coś, czego poprzednio byłem
nieświadomy.
Problem nacjonalizmu ludzi jest pierwszym i głównym warunkiem stworzenia
zdrowych socjalnych warunków jako podstawy wychowania jednostki. Ponieważ tylko ten,
kto poprzez wychowanie i szkołę poznał kulturalną, ekonomiczną, a nade wszystko
polityczną wielkość swojej ojczyzny, może uzyskać poczucie dumy, że jest członkiem takiego
narodu. Walczyć mogę tylko o coś, co miłuję, miłuję tylko to, co szanuję, a szanuję jedynie
to, co rozumiem.
Teraz, gdy obudziło się we mnie zainteresowanie zagadnieniami socjalnymi,
zacząłem studiować je gruntownie. Przede mną otworzył się nowy i nieznany świat.
W latach 1909-19IO moje położenie ekonomiczne zmieniło się w takim stopniu, że nie
musiałem pracować na chleb jako robotnik pomocniczy. Pracowałem samodzielnie jako
malarz i akwarelista.
Psychika szerokich mas nie jest wrażliwa ha pół. Środki i słabości. Podobnie jak
kobieta, na której delikatność uczuć mniejszy wpływ ma abstrakcyjna mądrość niż bliżej
nieokreślona tęsknota poddania się uczuciom, łatwiej ulegnie mocnemu mężczyźnie niż
słabemu, tak i ludzie bardziej kochają mocnego władcę niż słabego i czują większą
satysfakcję z doktryny, która nie toleruje rywali, niż z takiej, która uznaje liberalną wolność –
naród na ogół nie wie, jak się nią posługiwać i wnet czuje się opuszczony.
Jeżeli doktryna słuszniejsza, ale w praktyce bardziej bezlitosna, przeciwstawi się
socjaldemokracji, to ta doktryna, być może w ciężkiej walce, ale zwycięży.
Jeszcze przed dwoma laty nie były znane ani zasady socjaldemokracji, ani instrumenty,
którymi się w działaniu posługiwała.
Ponieważ socjaldemokracja najlepiej zna wartość siły z własnego doświadczenia,
zwykle atakuje tych, u których wyczuwa instynktownie brak tego elementu.
Z drugiej strony chwali słabość przeciwnika, początkowo ostrożnie, później śmielej,
stosownie do poznanej lub przewidywanej jego wartości.
Mniej obawia się ona bezsilnego geniuszu niż kogoś mocnego, ale miernego pod
względem umysłowym. Najbardziej popiera słabych zarówno na ciele, jak i na duchu. Wie,
jak wywołać wrażenie, iż potrafi zachować spokój, podczas gdy zdobywa jedną pozycję po
drugiej. Stosuje także ciche represje lub jawny rozbój w momentach, gdy uwaga opinii
publicznej jest skierowana ku innym sprawom. Niekiedy nie porusza pewnych spraw
uważając je za nieistotne, aby celowo pobudzać na nowo niebezpiecznego przeciwnika.
Jest to taktyka całkowicie obliczona na ludzką słabość, a jej rezultat jest
matematycznie pewny, chyba że i druga strona nauczy się, jak walczyć.
Słabsze natury muszą wiedzieć, że chodzi tutaj o ich „być albo nie być”. Zastraszenie
W warsztatach i fabrykach, na spotkaniach i masowych demonstracjach będzie skuteczne,
dopóki nie natrafi na równą sobie siłę.
Nędza, która dopada robotników, wcześniej czy później kieruje ich do obozu
socjaldemokracji.
Ponieważ mieszczaństwo niezliczoną ilość razy, nie tylko w najgłupszy, ale także i
najbardziej niemoralny sposób występowało przeciwko uzasadnionym Żądaniom ludu –
często bez żadnych korzyści dla siebie – dlatego robotnicy, nawet ci najbardziej zdyscyplinowani,
byli zmuszani do porzucania działalności w organizacjach związkowych i do
zajmowania się polityką.
W wieku dwudziestu lat nauczyłem się odróżniać związki zawodowe będące
instrumentem obrony socjalnych praw pracujących i walki o lepsze warunki życia dla nich od
związków pełniących funkcję instrumentu partyjnego w politycznej walce klasowej .
Fakt, że socjaldemokracja zrozumiała ogromne znaczenie ruchu związkowego,
umożliwił jej posługiwanie się nim jako instrumentem walki i zapewnił jej sukces.
Mieszczaństwo nie zrozumiało tego, wskutek czego straciło swoją polityczną pozycję.
Wierzyło ono, że pogardliwe odrzucenie tego logicznego przecież postępowania, zada mu
śmierć i zmusi socjaldemokrację do wejścia na drogę pozbawioną logiki. Ponieważ absurdem
jest twierdzenie, że ruch związkowy jest głównym, wrogiem ojczyzny, prawdziwy musi
być pogląd przeciwny. Jeżeli akcje związków są wymierzone przeciwko klasie stanowiącej
jeden z filarów narodu i odnoszą sukces, to nie są one skierowane przeciwko ojczyźnie czy
państwu, ale w najlepszym tego słowa znaczeniu narodowo. W ten sposób można ukuć
socjalne podstawy, bez których ogólne narodowe uświadomienie jest nie do pomyślenia.
Zyskują one największe zasługi dzięki wykorzenianiu socjalnych narośli rakowatych,
zwalczają choroby zarówno umysłowe, jak i fizyczne i doprowadzają naród do ogólnego
dobrobytu.
Zbędne jest więc pytanie, czy są one potrzebne.
Tak długo, jak między pracodawcami istnieją ludzie o niewielkim stopniu zrozumienia
zagadnień socjalnych lub – przekonani do fałszywych idei sprawiedliwości i uczciwości, jest
nie tylko prawem, ale i obowiązkiem ludzi przez nich zatrudnionych, którzy mimo wszystko
tworzą część naszej narodowości, zabezpieczyć interesy ogółu przeciwko wyzyskowi i
głupocie poszczególnych pracodawców, ponieważ utrzymanie lojalności i zaufania ludzi jest
dla narodu tak samo konieczne, jak utrzymanie go w zdrowiu.
Jeżeli niegodne traktowanie ludzi wywołuje ich opór, wtedy o tej walce zadecyduje
strona, która jest silniejsza, chyba że oficjalny wymiar sprawiedliwości jest przygotowany do
odparcia zła. Ponadto jest zrozumiałe, że poszczególny pracodawca popierany przez połączone
siły wszystkich przedsiębiorców może zwrócić się przeciwko zatrudnionym. Jeżeli
oczywiście nie będzie zmuszony oddać zwycięstwa na samym początku.
W ciągu kilkudziesięciu lat pod fachowym okiem socjaldemokracji ruch związkowy
przekształcił się z instrumentu broniącego socjalnych praw ludzi w instrument rujnujący
narodową gospodarkę. Interesy robotników wcale się nie liczyły, ponieważ w polityce zastosowanie
ekonomicznych nacisków zawsze ma miejsce tam, gdzie jedna strona jest w
wystarczającym stopniu pozbawiona skrupułów, a druga wystarczająco głupia. Od początku
tego wieku ruch związkowy zaprzestał służyć swoim pierwotnym celom. Z roku na rok coraz
bardziej znajdował się pod wpływem polityki socjaldemokracji i skończył się, użyty jako tama
dla walki klas.
” Wolne związki zawodowe” zawisły nad politycznym horyzontem i nad życiem
każdego człowieka, jak chmury burzowe.
To był jeden z najokropniejszych instrumentów terroru przeciwko bezpieczeństwu,
narodowej niezależności i trwałości państwa oraz wolności ludzi.
Przede wszystkim to one przekształciły idee demokracji w odrażające, ironiczne
frazesy przynoszące wstyd wolności i kpiące z braterstwa następującymi słowami „jeżeli nie
przyłączysz się do nas, dla twojego dobra rozwalimy ci czaszkę”.
Poznałem wówczas tych „przyjaciół ludu”. Z biegiem lat moje poglądy stawały się
szersze i głębsze, ale nie znajdowałem przyczyny, aby je zmienić.
Gdy coraz bardziej wnikałem w różne aspekty socjaldemokracji, wzrosło moje
pragnienie zrozumienia istoty jej doktryny.
Oficjalna literatura partii była prawie zupełnie bezużyteczna dla moich celów. Twierdzenia i
argumenty dotyczące zagadnień ekonomicznych, które tam znalazłem, okazały się błędne, a
kierunki politycznych celów – fałszywe. Poczułem się dodatkowo odtrącony krętackimi
sposobami przedstawiania faktów.
W końcu znalazłem powiązanie pomiędzy tą destrukcyjną doktryną, a
charakterystycznymi cechami rasy do tej pory mi nie znanej .
Zrozumienie Żydów jest jedynym kluczem do właściwego poznania wewnętrznych, a
więc rzeczywistych f celów socjaldemokracji.
Zrozumienie tej rasy pozwala na odrzucenie błędnych koncepcji dotyczących
przedmiotu i znaczenia tej partii.
Dzisiaj jest mi trudno powiedzieć, jeżeli to w ogóle możliwe, kiedy słowo „Żyd” nabrało
dla mnie socjalnego znaczenia. Nie pamiętam, abym kiedykolwiek usłyszał to słowo w domu
za życia mego ojca. Myślę, że ten starszy pan traktował je jak słowo z innej epoki, jeżeli w
ogóle używał tego terminu. Miał mocne poczucie własnej narodowości, które również na
mnie wywarło swe piętno.
Także w szkole nie znalazłem podstaw do zmiany wyniesionego z domu obrazu
rzeczywistości.
W szkole realnej poznałem żydowskiego chłopca, którego wszyscy traktowaliśmy z
dużą nieufnością. Ta ostrożność spowodowana była jego powściągliwością.
W wieku czternastu, piętnastu lat zacząłem coraz częściej spotykać się ze słowem
„Żyd”, szczególnie przy okazji politycznych dyskusji.
Odczuwałem lekką niechęć do tego słowa i nie mogłem powstrzymać się przed
nieprzyjemnym uczuciem wywołanym przez ujawniane w mojej obecności różnice religijne.
Wówczas zagadnienie to widziałem wyłącznie w tym aspekcie.
W Li n z u mieszkało bardzo mało Żydów. W ciągu stuleci upodobnili się do
Europejczyków i nie różnili się wyglądem od innych ludzi: wówczas rzeczywiście patrzyłem
na nich jak na Niemców. Nie była dla mnie jasna błędność tej koncepcji, ponieważ jedynym
wyróżniającym ich szczegółem, który dostrzegałem, była odrębność religijna. Wówczas
myślałem, że to była przyczyn a ich prześladowania, a niechęć, jaką do nich czułem,
przeradzała się w odrazę do siebie. O istnieniu żydowskiej wrogości nie miałem wówczas
pojęcia.
Następnie pojechałem do Wiednia.
Początkowo znajdowałem się pod wrażeniem architektonicznych doznań i byłem zbyt
przybity trudną sytuacją, by uświadomić sobie rozwarstwienie ludzi w tym ogromnym
h1ieścle.
Chociaż Wiedeń liczył wówczas około dwóch tysięcy Żydów j nie widziałem ich wśród
dwu milionów mieszkańców. W czasie pierwszych tygodni moje oczy i umysł nie były zdolne
zauważyć tylu wartości i idei. Stopniowo uspokajałem się i różne wrażenia zaczęły się
stawać wyraźne i oczywiste, przez co zyskiwałem więcej doświadczenia w tym nowym
świecie. Powracałem także do kwestii żydowskiej .
Nie twierdzę, że sposób, w jaki miałem ich poznać, był dla mnie szczególnie miły.
Ciągle jeszcze traktowałem Żydów jako przedstawicieli innej religii i nie zgadzałem się na
atakowanie ich z powodu zwykłej tolerancji religijnej. Uważałem, że ton, używany szczególnie
przez wiedeńską antysemicką prasę, niegodny był kulturalnych tradycji wielkiego narodu.
Dręczyło mnie wspomnienie pewnych zdarzeń ze Średniowiecza, których wolę nie
wspominać. Ponieważ prasa nie cieszyła się dobrą reputacją – nigdy nie wiedziałem
dokładnie, skąd to się wzięło – uważałem to bardziej za efekt zazdrości niż rezultat
przewrotności poglądów.
Moje przekonania umocniło to – wydawało mi się to bardziej godne w formie – gdy
naprawdę wielka prasa odpowiadała na ataki albo reagowała milczeniem. Pilnie czytałem tak
zwaną światową prasę („Neue Freie Presse”,. ” Wiener Tageblatt”, etc.). Stale jednak budził
we mnie odrazę sposób, w jaki ta prasa nadskakiwała dworowi. Zaledwie jakieś wydarzenie
miało miejsce w Hofburgu, a już uderzano w tony pełne; zachwytu bądź krzykliwej reklamy,
stosując idiotyczną' praktykę zwracania się do „najmądrzejszego monarchy” wszystkich
czasów. Uważałem to za skazę na liberalnej demokracji.
Mieszkając w Wiedniu z wielkim zainteresowaniem śledziłem, podobnie jak
wcześniej, wszelkie wypadki w Niemczech, związane z politycznymi lub kulturalnymi
zagadnieniami. Z dumą i podziwem porównywałem wzrost znaczenia Rzeszy z upadkiem
państwa austriackiego. Gdy polityka zagraniczna w całości mnie satysfakcjonowała, martwiła
mnie często polityka wewnętrzna. Kampania przeciwko Wilhelmowi II nie wzbudziła mojej
aprobaty. Uważałem go nie tylko za cesarza niemieckiego, . ale przede wszystkim za twórcę
niemieckiej floty. Fakt, że Reichstag zakazał cesarzowi przemówień, rozgniewał mnie,
ponieważ zakaz nie miał mocy prawnej.
Byłem wściekły, że w tym państwie każdemu głupcowi wolno krytykować i
występować w Reichstagu jako prawodawcy, że osoba nosząca koronę imperium może być
strofowana przez najgłupszą i najbardziej absurdalną instytucję w każdym czasie .Jeszcze
bardziej byłem oburzony tym, że wiedeńska prasa, która kłaniała się z szacunkiem
najniższemu z niskich, jeżeli zaliczał się do dworu, teraz z udawanym niepokojem, ale także
– jak zauważyłem – z ukrytą wrogością dawała wyraz swym zastrzeżeniom do cesarza
Niemiec. Muszę przyznać, że jedna z antysemickich gazet, ” Wentsche Volksblatt”,
zachowywała większą przyzwoitość pisząc na ten temat.
Działał mi też na nerwy sposób, w jaki prasa odnosiła się do Francji. Wstyd było się
przyznać, że jest się Niemcem, słysząc słodki hymn na cześć tego ” wielkiego, kulturalnego
narodu”. To powodowało, że częściej odrzucałem tę „światową prasę”. Sięgałem wtedy po
„Volksblatt”, który był mniejszy, ale uczciwiej przedstawiał poglądy na te sprawy. Nie
zgadzałem się z ich napastliwym antysemickim tonem, ale znalazłem w nim argumenty,
które wywołały u mnie refleksje.
W każdym razie dowiedziałem się z niego o człowieku i ruchu, którzy później
zadecydowali o losie Wiednia: doktorze Karlu Luegerze i Partii ChrześcijańskoSocjalistycznej
.
Po przybyciu do Wiednia byłem ich wrogiem .W moich oczach ten człowiek i ta
organizacja były wówczas „reakcyjne”.
Kiedy pewnego razu spacerowałem po mieście, napotkałem jakąś istotę z czarnymi
pejsami, w długim kaftanie. Moją pierwszą myślą było, czy jest to Żyd. W Li n z u wyglądali
oni zupełnie inaczej. Ostrożnie obserwowałem tego mężczyznę, ale im dłużej wpatrywałem
się w niego i badałem jego rysy, tym bardziej nasuwało mi się pytanie: czy to jest Niemiec?
Jak zwykłe przy takich okazjach próbowałem rozwiać moje wątpliwości przy pomocy
książek. Pierwszy raz w życiu kupiłem za kilka halerzy antysemickie broszury. Niestety
wszystkie one zdawały się być napisane dla czytelnika, który ma przynajmniej częściową
wiedzę na temat zagadnień żydowskich. W końcu ton większości z nich był taki, że znowu
ogarnęły mnie wątpliwości, ponadto twierdzenia w nich zawarte nie były poparte naukowymi
argumentami.
Sprawa ta wydawała się tak bardzo rozległa, a jej badanie zbyt długotrwałe, że
nękała mnie obawa, abym nie wyrządził komuś krzywdy. Znowu ogarnęła mnie niepewność i
niepokój .
Nie mogłem dłużej wątpić, ten problem nie dotyczył ludzi innej wiary, ale odrębnego
narodu. Jak tylko zacząłem studiować to zagadnienie i zwróciłem uwagę na Żydów, ujrzałem
Wiedeń w innym świetle. Teraz gdziekolwiek nie poszedłem widziałem Żydów, a im częściej
ich spotykałem, tym wyraźniej zauważałem, że, różnili się od innych ludzi. Szczególnie
śródmieście i rejony znajdujące się na północ od kanału Dunaju; roiły się od ludzi
niepodobnych do Niemców.
Mimo to wciąż miałem wątpliwości, a moje wahania rozwiali sami Żydzi.
Wielki ruch, który rozszerzał się wśród nich, był szeroko reprezentowany zwłaszcza w
Wiedniu. Był to syjonizm.
Oczywiście wyglądało to tak, jakby tylko część Żydów zajmowała taką postawę,
większość natomiast rzeczywiście szczerze odrzucała takie zasady. Jednak przy
baczniejszej obserwacji, zjawisko to rozwiało się we mgle teorii, faktycznie ze względów
praktycznych, ponieważ tak zwani liberalni Żydzi nie uznawali syjonistów, ale nie jako nieŻydzi,
ale po prostu jako Żydzi, którzy uważali syjonizm za niepraktyczny, mało tego, może
nawet za niebezpieczny dla judaizmu.
Ale ich wewnętrzna solidarność jest trwała.
Pozorny rozdźwięk pomiędzy syjonistami i liberalnymi Żydami w krótkim czasie
przyprawił mnie o mdłości. Wydawał się być nieszczery od początku do końca, cały był
kłamstwem, a co więcej, niegodny był stale wychwalanej wzniosłości i czystości moralnej
tego narodu.
Judaizm wiele stracił w moich oczach, kiedy poznałem przejawy jego działalności w
prasie, literaturze i dramatopisarstwie. Na nic nie zdadzą się już obłudne zapewnienia.
Wystarczy tylko popatrzeć na ich plakaty i przestudiować nazwiska tych natchnionych
twórców obrzydliwych wymysłów na potrzeby kina czy teatru, które są im przypisywane, żeby
się na nie na zawsze uodpornić. Ta zaraza, która została wszczepiona naszemu narodowi,
była gorsza niż czarna śmierć.
Zacząłem uważnie studiować nazwiska wszystkich twórców tych plugawych
produktów życia artystycznego. Efektem była coraz bardziej nieprzychylna postawa, jaką
kiedykolwiek zajmowałem w stosunku do Żydów. Chociaż moje uczucia mogły się
sprzeciwiać temu tysiąc razy, rozum musiał jednak wyciągać właściwe wnioski.
Pod tym samym kątem zacząłem badać moją ulubioną „prasę światową”.
Liberalne tendencje w tej prasie postrzegałem teraz w innym świetle: jej
uszlachetniony ton w odpowiedzi na ataki lub zupełne ich ignorowanie był dla mnie chytrym,
nędznym trikiem. Ich genialnie napisane recenzje teatralne zawsze faworyzowały
żydowskich autorów, a krytyka dotyczyła wyłącznie Niemców. Ich uszczypliwe docinki
przeciwko Wilhelmowi II, podobnie jak ich podziw dla francuskiej kultury i cywilizacji
wykazywały zgodność ich metod. To nie mógł być przypadek.
Teraz, kiedy poznałem Żydów jako przywódców socjaldemokracji, otworzyły mi się
oczy. Moja długotrwała walka wewnętrzna do biegała końca.
Stopniowo zdawałem sobie sprawę, że socjaldemokratyczna prasa była w większości
kontrolowana przez Żydów. Nie przywiązywałem do tego większej wagi, ale dokładnie taka
sama sytuacja była w innych gazetach. Należy jednak zauważyć, że nie istniało ani jedno
czasopismo kierowane przez Żydów, które miałoby charakter narodowy.
Próbowałem odrzucić niechęć i czytać tę prasę, ale moja odraza rosła w miarę
lektury. Dlatego byłem ciekawy autorów tego narodowego draństwa; poczynając od
wydawców wszyscy byli Żydami.
Zauważyłem, że autorami wszelkich ukazujących się socjaldemokratycznych broszur byli,
bez wyjątku, Żydzi. Stwierdziłem, że nazwiska prawie wszystkich przywódców, a na pewno
ogromnej większości, należały do „narodu wybranego”, obojętnie czy byli to członkowie
parlamentu austriackiego, czy sekretarze związków zawodowych, przewodniczący
organizacji lub uliczni agitatorzy. Wszędzie widoczny by l ten sam ponury obraz. Na zawsze
pozostały w mej pamięci nazwiska: Austerlik, Dariel, Adler, Ellenbogen itd.
Jedna rzecz stała się teraz dla mnie zupełnie jasna, przywództwo partii, z którym od
miesięcy prowadziłem zażartą walkę, było prawie zupełnie w rękach obcego narodu.
Dowiedziałem się w końcu, ku mojej wewnętrznej satysfakcji, że Żyd nie był Niemcem.
Dopiero teraz nabrałem całkowitej pewności, że działali oni na szkodę naszego
narodu.
Im dłużej walczyłem z nimi, tym lepiej poznawałem ich dialektyczne metody. Bazowali
na głupocie swoich przeciwników, a gdy to nie przynosiło rezultatów, udawali, że nie wiedzą,
o co chodzi. Jeżeli sytuacja nie była dla nich korzystna, szybko zmieniali temat i te same
banały stosowali do zupełnie innego zagadnienia. Dopasowywali je w sposób dowolny i
ogólnikowy, chcąc sprawić wrażenie, że posiadają rzetelną wiedzę. Gdy jednak przystawiało
się takiego osobnika do muru, tak że nie miał innego wyjścia i musiał przytaknąć, wydawało
nam się, że posunęliśmy się do przodu. Jakież ogromne było nasze zdziwienie, gdy
nazajutrz Żyd nic nie pamiętał i dalej opowiadał swoje skandaliczne bzdury, jakby nic się nie
stało. Nie mógł sobie nic przypomnieć, oprócz udowodnionych już raz prawd swoich
twierdzeń.
Ze zdumienia stawałem jak wryty. Nikt nie wiedział czemu bardziej się dziwić –
błyskotliwości ich odpowiedzi czy umiejętności kłamania. Stopniowo zaczynałem to
nienawidzić.
Wszystko to miało jednak dobrą stronę. Moja miłość do narodu niemieckiego
wzrastała wszędzie tam, gdzie miałem do czynienia z propagatorami socjaldemokracji.
Na podstawie codziennych doświadczeń zaczynałem szukać źródeł marksistowskiej
doktryny. Jej przejawy były jeszcze dla mnie widoczne w indywidualnych przypadkach. Bez
odpowiedzi pozostawało ciągle pytanie, czy twórcom znany był rezultat osiągnięty w praktyce,
czy też stali się ofiarami błędu.
Zacząłem zapoznawać się z twórcami doktryny, aby poznać zasady tego ruchu.
Dzięki znajomości, chociaż niezbyt rozległej, problemu żydowskiego, osiągnąłem
swój cel szybciej, niż się tego spodziewałem. Umożliwiło mi to w praktyce porównanie
rzeczywistości z teoretycznymi twierdzeniami orędowników socjaldemokracji. Nauczyłem się
rozumieć metody Żydów.
Dokonywały się we mnie wówczas największe zmiany, jakich kiedykolwiek
doświadczyłem. Z szarego obywatela stałem się fanatycznym antysemitą.
Żydowska doktryna marksistowska odrzuca arystokratyczne prawo natury i w miejsce
odwiecznego przywileju siły kładzie masy i znaczenie ilości. W ten sposób zaprzecza
indywidualnej wartości człowieka, nie uznaje, aby narodowość i rasa były wartością,
pozbawia znaczenia ludzką egzystencję i kulturę.
Jeżeli Żyd z pomocą swego marksistowskiego credo podbije narody świata, jego panowanie
będzie końcem ludzkości, a nasza planeta, bezludna jak przed milionami lat, będzie pędzić w
eterze.
Odwieczna natura bezwzględnie karze tych, którzy; łamią jej prawa.
To daje mi przekonanie, że działam w imieniu Wszechmogącego Stwórcy.

Odpowiedz

Nowe

Popularne

Kategorie

Powiadomienia

Więcej